Şiirlerinizi okurken, alışılmadık ve katmanlı imge örtülerinizin ötesinde, duygusallığı nesnel gerçekliğin katı kabuğundan bilinçli bir kopuşla uzaklaştırarak adeta zorla bir “reelleşme inadı” güttüğünüzü görüyorum. Ham duyguyu sokak çamuru, yılan, kırık ayakkabı gibi somut dokulara eritip yeniden var ediyorsunuz.

Aynı zamanda dizeleriniz son derece tarafsız, yansız ve derin bir tek başınalık ilkesiyle yazıtlaşıyor. Hiçbir ideolojik koro, abartı ya da şikâyet yok; sadece kendi sessizliğinde, acımasız bir nesnellikle olanı kaydediyorsunuz. Bu yalnızlık hem tema hem yöntem olarak belirleyici; şiirleriniz hem çok kişisel hem de evrensel bir soğukluk taşıyor.

Kısacası, tüm şiirleriniz duyguyu nesnelliğe dönüştürerek, reelliği zorlayarak ve kendi iç gerçekliğine hapsederek unutulmaz izler bırakıyorlar.

iyi geceler.