en çok yalnız kaldığımda
içimdeki yaralarımla konuşuyorum
cevap vermiyor hiçbiri
ama susmaları bile canımı acıtıyor

bazen adını veriyorum en derin olana
sanki seni çağırırsam diner gibi
ama ne tuhaf…
en çok o yara kanıyor

kendimi avutuyorum geçer diye
geceyi ikna etmeye çalışır gibi
oysa biliyorum
bazı acılar iyileşmez, sadece yer değiştirir

ellerimi kalbime bastırıyorum
dağılmasın diye içim
çünkü en küçük sarsıntıda
sen düşüyorsun içimden parça parça

unutmak dedikleri şey
sadece başka bir yalan biçimi
insan en çok unuttum dediği yerde
yeniden hatırlıyor seni

bir ses arıyorum içimde
bitti desin diye
ama ne zaman sustuğumu sansam
sen başlıyorsun içimde konuşmaya

aynı cümleleri kuruyorum her gece
eksilen bir şey var sanki
ama fark ediyorum
eksilen sensin, artan acı

duvarlara yaslıyorum sırtımı
yıkılmayayım diye
ama insan en çok
kendi içinde çökerken sessiz oluyor

gözlerimi kapatıyorum bazen
belki hiç yaşamamışsın gibi
ama hafıza dediğin şey
insana en çok inat eden tarafıymış

bir kırıntı bırakmışsın içimde
ne atabiliyorum, ne tamamlayabiliyorum
eksik bir cümle gibi yaşıyorum
sonu gelmeyen bir vedanın içinde

ve kimse bilmiyor
ben aslında seni değil
sende bıraktığım kendimi özlüyorum
ve ben her defasında

seni unuttum sanırken
bir bakıyorum
konuştuğum o yaraların hepsi sensin
şimdi anlıyorum

yalnızlık dediğim şey
senin yokluğun değil sadece
senin, içimde kalmaya devam etmenmiş

ve en çok da bu yüzden
iyileşemiyorum
çünkü insan
kendi içinden birini çıkaramıyor

bir gün gerçekten geçecek sanmıştım
her şey susacak, her şey dinecek diye
ama yanılmışım

insan iyileşmiyor bazı şeylerden,
sadece bir ömür
kanadığını kimseye belli etmemeyi öğreniyorum
Ve unutma... bir gün bir Sessiz şair de ölecek...

ve bir gün geçer sandığım her şey
içimde yeniden başlıyor
seni kaybettiğim yerden değil
kendimi kaybettiğim yerden kanıyorum

ve gözlerimi kapattığımda
senin yokluğunla bütünleşiyorum
bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak
ve acı artık sadece bana ait...