Güneşin al yanı gecenin kızıllığıyla öpüşürken
Sokaklarında geçmiş zaman izlerim cirit atıyor
Kaldırım taşlarını boyar dururum umursamam
Gecenin rengi ahenkle dönerken atmosferim de
Meteorlar düşer dilin kaybolmuş sözcüklerinde
Boynuma asılır urgan gibi hasretlik
Salladıkça kalbimi sarsar ininde

Sesin karanlığımın kucağında ezilmiş harflerimle
Yokluğunda boynu vurulası laflar ederim delice
Sen yatağında uyurken ben çatlamış kalbimde
Belki sesin gizli gizli sızar diye tellerime
Ruhuna teslim olurum yine bu gece
Sen hiç her gece kendi intiharına koştun mu?
Bile bile avuçlarınla nefesini kestin mi
Yada herkese yasak diye aşkını
Mühürledin mi kalbine

Anlayamazsın beni anlamazlar şiirleri
Öyle boylu poslu süslü püslü
Fiyakalı cümlelerim yok olmadı
Senli olan herşey özeldir karıştırmadım
Y A L A N L A R I
Yapmacık kelime oyunlarını
Gözlerimin perdesi bir şiirde sabahlar
Gecelerce senli boykotlarla kapanır kapılar
Ömürlük biçilmiş tek elbisem gibisin
Yasaktır başka ten giymem tenime

İstanbul’un gördüğü manzara karşısında
Kitapların bile yazmaya korktuğu kavgamsın
Kalbin sıfır noktasında buz tutmuş çığlığımsın
İçimin her köşesinden diğer köşesine değil
Çılgınlar gibi sen diye kendine sarılan
Yüreğimde sureti yansıyan en ücra köşemde
Aşkınla bir ömür yığılıp TEK kalanımsın..

Erhan Çuhadar