Yasak Bir Ülkenin Müebbet Sevdası
Bu şiir, aşkın "normal" karşılandığı dünyalardan çok uzak; her bakışın bir sorgu, her özlemin bir sürgün olduğu karanlık ve bir o kadar tutkulu bir atmosfer çiziyor. Şair, sevdiğinin gözlerini bir "sınır kapısı" olarak niteleyerek, bu aşkın imkânsızlığını ve aşılması zor bürokrasisini daha ilk dizede ortaya koyuyor.Mülteci", "sabıkalı", "kaçakçı" ve "sınır kapısı" gibi kavramlar, aşkın toplumda ya da kişinin kendi iç dünyasında nasıl bir "yasa dışılık" kazandığını harika özetliyor. Kendi kalbinde "örgütsel bir göçmen" olmak imgesi, aşkın bir suç ortaklığına dönüşmesini simgeliyor"Aynı aşkın kitabında iki ayrı dille susadık" mısrası, bazen aynı duyguyu paylaşan iki insanın bile birbirine nasıl yabancı kalabileceğini anlatan muazzam bir paradoks.Gökkuşağının sekizinci renginin kayıp olması" ve "yokluğunla taşlanan sloganlar", şiiri görsel bir şölene dönüştürüyor. Siyahın bir renk değil, bir yas olarak sunulması ise karasevdanın o ağır yükünü hissettiriyor. Finaldeki "İki ayrı uçurumda düşmeden duramıyoruz birbirimize" ifadesi, aşkın o tehlikeli ama vazgeçilmez dengesini, yer çekimine inat yaşayan o tuhaf çekimi çok güçlü vurguluyor.