Cehennem’den bir ateş, okul üstüne düştü,
O yemyeşil fidanlar cennet mi buluştu?

Kırıldı göğün katı, düştü bombalar yere,
Hepsi birden çaresiz, kurban gitti göklere.

Karanlık bir el vurdu, ilmin şah damarına
Gülüşler donduruldu, çöktü okul narına.

Oyun yarım, düş yarım; gökyüzü yas bağlıyor,
Melekler bir köşede, mahzun mahzun ağlıyor.

Sıralarda kan izi, kalem küsmüş deftere,
Taze canlar düşüyor, birer birer yerlere.

Tahtada yarım kaldı, o en son "anne" sesi,
Tebeşir tozlarında, masumiyet nefesi.

Önlükler artık beyaz değil kanla boyandı,
Anlatılmaz bu acı, bütün dünya utandı.

Bir dev çöktü okulun, görkemli çatısına,
Gözyaşı ve hıçkırık savruldu batısına.

Kelebek kanatları, yandı koptu daldan bak,
Sınıflar sustu artık hayat çekildi mutlak.

Kapanmaz bu yaralar, işlemiş en derine,
Şeytan tanık olurken zalimin zaferine.

Bir sayı değil bunlar, her biri birer güneş,
Adaletin sustuğu, bu zulme kimdir kim eş?

Göğsümüzde koca yük her isim ağır bir taş,
Dinsin artık bu zulüm bitsin bu kanlı savaş.

Soldu güzel çiçekler bahar artık çok uzak,
Çocuk gülüşlerine, kuruldu kahpe tuzak.

Defterleri kapandı, bitti son teneffüsler,
Geri dönmez bir daha, masumca tebessümler.
…

Sınırları Olmayan Bir Acı

İdeolojilerin ve savaşların gölgesinde kalan en savunmasız varlıklar olan çocukların hikâyesi.

Dünyanın neresinde olursa olsun, bir okulun üzerine düşen ateş, aslında insanlığın geleceğine düşmüştür. Çocukların dünyasında dilin, dinin ya da ırkın bir hükmü yoktur; onlar sadece oyunun, merakın ve saf sevginin evrensel lisanını konuşurlar. Bir sınıfın sessizliğe gömülmesi, sadece bir coğrafyanın değil, tüm insanlığın ortak vicdanında açılmış onarılmaz bir yaradır. Tebeşir tozuna karışan o son nefesler, aslında hepimizin içindeki masumiyetten kopan bir parçadır.

Yarım Kalan Teneffüsler

Okul sıraları umudun yeşerdiği yerler olması gerekirken, cehaletin ve nefretin hedefi haline geldiğinde gökyüzü yas bağlar. Henüz hayatın alfabesini yeni sökmeye başlamış taze canların, ağır ve karanlık silahlarla susturulması, adaletin yeryüzündeki en büyük yenilgisidir. O kanlı önlükler ve yarım kalmış defter sayfaları, bizlere çocukların hiçbir davanın kurbanı olmaması gerektiğini haykıran sessiz ama çığlık çığlığa birer anıttır.

İnsanlığın Ortak Ağıtı

Masumiyetin katledildiği her an, güneş dünyaya biraz daha küser. Tahran’dan Tokat’a, dünyanın bir ucundan diğerine çocuk gülüşlerine kurulan her tuzak, insanlık onuruna indirilmiş bir darbedir.

Unutmamalıyız ki; bir çocuğun gözyaşında boğulan bir dünya, asla gerçek bir huzura erişemez. Bu şiir, sadece ölen çocukların ardından yakılan bir ağıt değil; sınırları, kimlikleri ve öfkeleri bir kenara bırakıp sadece "insan" olarak birleşmeye ve korumaya dair verilmiş hüzünlü bir sözdür.

Rasim Yılmaz