Senin adını söylemedim kimseye,
bir kelimeyi çok sevmek
onu biraz yetim bırakmaktır.
Ben seni içimde büyüttüm.

Bir ağacın gölgesi gibi
yavaş, sessiz
ve kimse fark etmeden.
Bir akşam vaktiydi seni sevmek,
şehir yorgundu,
insanlar evlerine dönüyordu
ben ise kalbimin ortasında
yeni bir yol açıyordum sana.

Bilmezsin,
insan bazen birini sever
ve bütün sokakların yönü değişir.
Rüzgar başka türlü eser,
su başka türlü susar.

Ve sen gittin.

Ama gidişin bir kapı gibi kapanmadı,
daha çok
içimde açık kalmış bir pencere oldu.

Şimdi hangi sabaha uyansam
ilk sen düşüyorsun aklıma;
bir kuşun kanadı gibi hafif
ama bütün göğsümü dolduran.

Ve ben hâlâ inanıyorum:
Bir gün
iki insanın kalbi
aynı yalnızlıkta buluşabilir.

O gün gelirse
ben sana hiçbir şey anlatmayacağım.
Sadece bakacağım.
Çünkü bazı sevdalar
konuşulunca eksilir.