Konuşmaya başlayınca
durabilir misin bir lahza
ben beni bana benim demeden
iki lafın arasında hal hatır sorarken
alelacele duygularından bahsederken
bir kerecik bile olsun sen demeden...

Daima kendi benliğinin etrafında
dönüp durur cümlelerin biteviye
evet evetler doğrular haklısınlar
mırıldanılır dinleyenin dudağında
aslında onları bile sanki duymuyorsun
sen çalıyor yine de hep sen söylüyorsun...

Bahsettiğin kişiler
yalnızca sana zimmetli
seni dinlerken sabır göstermek
sanki derin bir kuyuya düşmek gibi
kalpte acı bir tat bırakıyor sohbetimiz
desen ne olurdu bir kerecik de biz...

Aramızda durur o devasa benin
aslında kendi dünyandan başkasını da
hakikaten düşünmeye kafa yorduğun yok senin
desem ki beni de sözlerimi yarıda bölmeden
dikkatini verip can kulağıyla dinleyebilir misin
küçük bir anlığına kendinden vazgeçebilir misin?..


Gülhan Çeliktaş