Zamanın dişlerinde kırıldı gümüş kaşık,
Soframda ekmek yerine bir avuç karanlık.
Paslı bir pusula elimde, yönler sarmaşık,
Bu kör düğümü çöz de bitir, bitsin bu artık.

​Sonsuz tavan, sırtımda eski bir hırka gibi dar,
İçimde dinmeyen, buzdan bir fırtına var.
Kuşlar bile göçerken bıraktı ah ü zar,
Şu uğursuz rüzgârı durdur, dinsin bu efkâr.

​Mahzen derin, kova delik, su benden kaçıyor,
Aynalar her sabah yüzüme zehir saçıyor.
Hangi kapıyı çalsam, ardında uçurum açıyor,
Kilitli uykulardan uyandır, ruhum acıyor.

​Eski bir gemiyim, limanım ateşten duvar,
Yelkenlerimde sökük, direğimde duman var.
Takvimler hep aynı kışı, aynı dünü sayar,
Kır şu saatin sarkacını, bitsin bu duvar.

​Kelimeler ağzımda cam kırığı, her söz yara,
Düştüğüm bu boşlukta renkler döndü karaya.
Bir merhem sürülmez mi sızlayan bu hatıraya?
Son ver bu gidişata, çek beni karaya.

​Artık ışık sızsın perdenin yırtık yerinden,
Bir ses gelsin toprağın en derin yerinden.
Kurtar bu canı bu meçhul ve boş seferinden,
Yeniden yaz kaderi, en baştan, en derinden.