Açıldı meydanda büyük bir çadır,
Gelen uyanığın işi avdadır.
Dedi: "Şu iksirim dertlere devadır,
Cehalet bitirir, verir bol sefa."

​Toplandı ahali, durdu sıraya,
Herkes merhem arar oldu yaraya.
Muhtar da katıldı çıkan yayaya,
Dedi: "Buralarda akıl tükendi."

​"Tarlada ekin yok, derede su az,
Gençler tembel oldu, kimsede yok naz."
Tüccar bıyık altından etti biraz haz,
Gözleri parladı parayı görünce.

​"Sattığım ne ilaç, ne de bir tohum,
Ben sizin halinize getirdim yorum.
Şu şişe suyundan içsin her bir kulum,
Sürse bey olur en garip fakir."

​İlk öne atıldı muhtarın oğlu,
Sanırsın zihni bilgiyle dolu.
Bıraktı avuca gümüşü, pulu,
İçip de değişti sanır huyunu.

​"Aklım çoğaldı!" deyip bağırır durur,
Tüccar da parayı cebe doldurur.
Görenler kendini sıraya vurur,
Kapış kapış gitti tüccarın malı.

​Berber, "Hekim oldum!" diye seslenir,
Ağa konağında beyce beslenir.
Herkes bir unvanla sanki süslenir,
Kimi paşa sayar kendi kendini.

​Gece yarısı atına atladı uyanık,
Köyde bıraktı bir sürü bağrı yanık.
Sabah oldu, kalmadı hiçbir sığınak,
Anlaşıldı yapılan büyük boşluk.

​İşte böyle biter kurnazın işi,
Emeksiz akla talip olan her kişi,
Kendi eliyle kırar en sağlam dişi,
Rastlar her adımda sert bir taşa.