Ben İnsanım

Topraktan geldim, toprağa yürürüm
Bir nefeslik ömrü sonsuza sürerim.
Acıyla yoğruldum, sabırla direrim.
Ben insanım — arayış yurduyum.

Renk bilmem; kalpten kalbe geçerim
Bir damla gözyaşıyla gönül ekerim.
Kırıldım, kırdım; yine de yeşeririm.
Ben insanım — umut yurduyum.

Nice medeniyet kurdum içimde
Sessiz gecelerde çöktüm içimde.
En büyük savaşı verdim içimde.
Ben insanım — imtihan yurduyum.

Kaz içimi, tarih fışkırır bende
Çocukluk, korkular uyur derinde.
Her hatam bir izdir, yanar içimde.
Ben insanım — öğrenen yurduyum.

Bazen karanlıkta kaldım kör gibi
Bazen hakikate koştum er gibi.
Işığı aradım, yanan bir fer gibi.
Ben insanım — arayan yurduyum.

Gururla yükselsem tökezler adım
Kibirle kapanır kurduğum tahtım.
Sevgiye yaslanır hakiki adım.
Ben insanım — denge yurduyum.

Yandım, köz oldum, külden doğdum
Kendi gölgemle yüz yüze durdum.
Affetmeyi öğrendim, affeden oldum.
Ben insanım — dönüş yurduyum.

Bir nefes girer, bir nefes çıkar
Her soluk ardımda iz bırakır.
Sessizlik bazen en büyük haykırış olur.
Ben insanım — sesli bir suskunum.

Korku da bende, cesaret de var
Gece benimdir, gündüzüm de var.
Yıkım taşırım; içimden doğar.
Ben insanım — iki uçlu bir yolum var.

Ne tam karanlık, ne bütünüyle nur
İçimde çatışan nice duygu durur.
Her sabah yeniden arınır gurur.
Ben insanım — arınış yurduyum.

Toprağa bakarım, kendimi görürüm
Aynaya bakarım, içimi bilirim.
Dün paramparçaydım, bugün birim.
Ben insanım — tek varoluş yurduyum.

Bil ki hiçbir fırtına yıkamaz beni
Ne gölge, ne kara, ne hain bir söz.
Toprakla gökyüzü arasındaki bu yolumda
Dimdik dururum, devleşir her nefesim.

Her yara bir ışık, her acı bir pusula
Kendi küllerimden doğarım yeniden.
Ben insanım!
Sesim yankılanır sonsuzluğa,
Kimse, hiçbir zaman, beni durduramaz!

Hakkı Kalabalık