SEN VE BEN

Sen gelince içimde bir şehir uyanıyor,
Sokak lambaları tek tek yanıyor kalbimde.
Ben susunca gece büyüyor omuzlarımda,
Adını fısıldayan rüzgâr bile yoruluyor.

İkimiz—Yılarca
yarım kalmış iki cümle gibi,
aynı noktada tamamlanıyoruz.

Sen gülünce zaman çözülüyor,
Saatler diz çöküyor o anın önünde.
Ben bakınca sana,
dünya yerini unutuyor.

Bir yangın var içimde—
adı sen.
Söndürmeye niyetim yok,
kül olsam da razıyım.

Sabahlar seni getiriyor avuçlarıma,
geceler seni saklıyor göz kapaklarımda.
Uyku bile sana benziyor bazen,
gelip geçiyor, iz bırakıyor.

Elini tuttuğumda
dünya daha az dönüyor sanki,
ya da ben savrulmuyorum artık
hangisi bilemiyorum.

Biz dediğimiz şey,
iki yalnızlığın anlaşması değil,
aynı kalpte çoğalan bir ses:
“buradayım.”

İşte bir gün
adı konmamış tüm ayrılıklar
sessizce çekip gidecek.

Geriye
sen kalacaksın,
bir de ben
aramızda büyüyen o sonsuz “biz”.

Hakkı kalabalık