İçte Kalan Yük

Gece uzar.
Herkes uyuyor sanırsın.
Bazı gözler kapalı değil, hiç kapanmaz.

Uyku gelmez.
İnatla içte bir şey yürür durmadan.
Adı yok.
Sadece ağırlığı var.

Sandın ki zaman örter.
Gün geçer, iz silinir.
Yanıldın.

İnsan yaptığını unutsa da, iç unutmaz.
Birikir.
Sessizce.

Bir gece gelir, hiç beklemediğin anda
çöker içine.
Ne ses çıkar, ne iz kalır.
Hissedersin.

Artık taşıyan sensin.
Bir terazi kurulur.
Ne gözle görülür, ne elle tutulur.
Asla şaşmaz.

Bir taraf hafifler.
Bir taraf çöker.
O an anlarsın:
Dünyadan hiçbir şeyi götüremezsin.

İz kalır.
Düşer, birikir, sessizce büyür.
Görmezsin, ama hissedersin.

Sır kalır.
Saklarsın.
Kimse bilmedi sandığın hâlde
için en kötü sırdaştır.
Unutmaz, bekler zamanı gelince kullanır.

Düşersin.
Yavaş, sessiz, fark etmeden.
Alışırsın.
Ta ki kendini tanıyamayana kadar.

Nihayet sonunda…
Her şey karşısına çıkar.
Ne eksik, ne fazla.
En uzun yol, kendinden kaçtığın yoldur.

Hakkı kalabalık