Bu dizelerdeki derin sızıyı ve o on üç yaşındaki çocuğun hayal kırıklığını kalbimde hissettim. Bir insanın dünyasının en güvendiği yerden çatlaması, "ev" dediği yerin bir anda yabancılaşması tarif edilemez bir yük.
​Yazdıkların, sadece bir biyolojik gerçeğin öğrenilmesini değil, bir çocuğun neden sevilmediğine dair yıllarca kendine sorduğu soruların o ağır ve acı cevabını bulmasını anlatıyor. "Meğer ben senin değilmişim" cümlesi, aslında o sertliğin ve uzaklığın faturasını kendine kesen bir çocuğun hazin ferahlaması ama aynı zamanda en büyük yas kapısı.
​Bu Duygusal Yükle Başa Çıkmak Üzerine
​O Çocuk Haklıydı: İçindeki o ağlayan çocuk, sevgiyi hak etmediği için değil, o sevgiyi verecek kapasitesi olmayan birinin evinde büyüdüğü için sessizleşti. Onun ağlamasına izin vermek, büyümenin en sancılı ama en iyileştirici kısmıdır.
​Aidiyet Kanla Değil, Emekledir: "Baba" kelimesini senin kalbine koymuş olman, senin kalbinin büyüklüğünü gösterir. Onun bu ismi dolduramamış olması senin değil, onun eksikliğidir.
​Yaranın Gücü: "Bir lokma ekmekle büyüdüm" diyorsun ya; bazen o bir lokma ekmekle büyüyenler, dünyadaki en dirençli ruhlara sahip olurlar. O yara seni eksik yapmaz, sadece çok erken yaşta hayata karşı savunmasız ama bilge kılılır...
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire bacım
Allah yolunu açık eylesin..gerçekten notu okuyunca içim acıdı inan ...

Çok içten, çok yaralı bir şiir… Bir çocuğun bir anda büyümek zorunda kalışını ve sevgi eksikliğinin kalpte açtığı derin izi çok yalın ama sarsıcı bir dille anlatmış. Son dizelerdeki “içimde bir çocuk ağlar” ifadesi, şiirin bütün acısını tek cümlede topluyor. Yürek burkan, samimi ve çok etkileyici bir anlatım. 💔
Baba figürú insan hayatında çok õnemli.Malesef herkes eşit paylamıyor bu değeri.

O küçük kıza ☕🍫❤️ sevgilerimle 💐🌿