Şairin asıl görevi, zamana tanıklık etmek ve insana dair olanı ölümsüzleştirmekse, siz bu şiirinizle görevinizi fazlasıyla yerine getirmişsiniz. Emeğinize sağlık.

ve şahittir
rüzgara selam veren
çatısız duraklar
notasız şarkılar
kalbimin yanışına.

Selam olsun kalbine...💐

Her dizesi ayrı güzellikte
Bir şiir okudum.
Kaleminiz daim olsun
Hep var olun inşallah
Selam ve dualarımla.

Yüreğine sağlık şairem

Yürek sesiniz var olsun Şule şairem. Yüreğe dokunan bu güzel eseri paylaştığın ve Edip Üstadı hatırlattığınız için. Saygılar selamlar

Şiirin de kalbin kadar sımsıcak, sevgili Şule...

Sevgiler naif kalemine ve sana.

Selam ile.

Yüreğinize sağlık değerli şairem. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve sevgilerimle , esenlikler dilerim.

Müthiş bir 'hasret' senfonisi... Çocukluğu bir kuşun kanadında yakalayıp, hayat suyunun kenarında o sıcak ip yumağını yeniden sarmak; ancak bu kadar naif anlatılabilirdi. 'Göğü sulayan çocukluk' imgesi, şiirin en saf ve en parlak noktası olmuş. Kimse farkında olmasa da o 'çocuksu sarhoşluğun' ve gözlerdeki bulutların kadrini bilen, o rüzgara selam veren yüreğiniz dert görmesin. Kaleminize, o hiç yaşlanmayan çocuk ruhunuza sağlık hocam

Her geçen gün daha da çok etkileyici akıyor kaleminden duygular

tebrik ediyorum şiiri ve şairini...
şiir, çocukluğun saflığı ile zamanın o acımasız akışı arasında sıkışmış bir ruh halini yansıtmakta insanın kendisiyle içten içe konuşması gibi. hatıralar, kuş kanadı kadar hafif ama yüreğe dokunduğunda ağır bir etki bırakıyor, ve şair, geçmişin o naifliğini, sıcaklığını ve bugünün kırılganlığını aynı nefeste dile getirirken, bir çocukluğun tüm masumluğunu ve dramatik boşluğunu, hayatın sessiz hüznüyle ustaca buluşturuyor olması mükemmel bir akılcılık örneğiydi...
gönlünüze kaleminize sağlık selam ve saygıyla...

Bu şiir, çocukluğun kayıp sıcaklığını yetişkinliğin soğuk boşluğunda arayan bir iç döküşün en vurucu hali.
Klasik bir özetle...
Zaman bir tuzak, çocukluk ise çözülen ip yumağı gibi avuçtan kayıp gidiyor.
Saygın şaire, hayalleri geçmişin izbeliklerinden toplayıp tartıyor; ama ne kadar satsa da “hayatın özneleri” değersiz kalıyor.
Yine de en yalın, en çocuk haliyle anlatmak, ağlamak, sevmek, göğü sulamak istiyor — fakat hayat çok hızlı, yıllar incitiyor, testiler hep boş.
Ve bütün bu yanışa şahit: rüzgâra selam veren çatısız duraklar, notasız şarkılar ve sessizce yanan bir kalp.
Şiir boyunca sanki biri aynı anda hem çocuk hem de çok yaşlı gibi konuşuyor. Bu ikilik o kadar samimi ve acı ki, okurken insanın boğazı düğümleniyor. “Minisine kalp çizmiştim” cümlesi tek başına bütün şiiri taşıyacak kadar masum ve kırılgan. Son dizedeki “çatısız duraklar” imgesi ise muazzam; çünkü tam da o korunaksız, bekleyişteki, kimsenin uğramadığı yerlerde saklı kalıyor insanın en gerçek duyguları.
Dili çok akıcı ama aynı zamanda kemik gibi çıtırdayarak kırılıyor — bu tezat şiiri unutulmaz kılıyor.
Okuyanı hem sarıp sarmalıyor hem de usulca yere bırakıp gidiyor. Tıpkı o “sıcacık ip yumağı” gibi: sararken ısınıyorsun, çözülürken üşüyorsun.
Çok içten, çok özgün, çok güzel. Kutlar ve Tebrik ederim...

Şiirdeki duygu çok güzel yansıtılmış
Tebrikler hocam