Başkası çizmişti sınırlarını,
O tuttu, mürekkebi denize döktü.
Yarım bırakılmış cümlelerden,
Kendi gökyüzünü ördü.

Ne bir lütuf bekledi kimseden,
Ne de bir başkasının noktasını.
Avuçlarında tuttuğu o keskin kalemle,
Yırttı geçti kaderin paslı yasasını.

Uykusuz gecelerin sessiz tanığıdır o masalar,
Eğilmez bir sırtın, bükülmez bir bileğin izi.
Sildiği her yanlış kelime, bir prangayı kırar;
Yazdığı her harf, yeniden doğurur bizi.

Korkunun mürekkebi kurur, cesaretinki akarken,
Dün susturulan ne varsa, bugün başrolde şimdi.
Dünya şaşkınlıkla izler, o sessizce bakarken;
Çünkü o, kendi masalının en mağrur devrimci ismi.

Sayfalar yorulur, o yorulmaz;
Çünkü her harfi bir nefes,
Her kelimesi bir uyanıştır.
Kendi hikâyesini yazan kadın,
Zaten en büyük destana inanmıştır.

Kalem, bir kadının elinde sadece yazı aracı değildir; dünyayı yeniden inşa eden bir mimar, haksızlığa çekilen en keskin kılıçtır....

(KOR)