Seni tanıdığım gün, zamanın kalbi durdu,
Sığmadın dünyaya, ismin dualarımın yurdu oldu.
Şimdi bir hastane koridoru, soğuk ve beyaz,
İçimde fırtınalar kopar, dışımda bitmez bir ayaz.

Senin haberin yok, ben her gece kapındayım,
Dokunamadığım ellerinin, sönmeyen ahındayım.
Gözlerin benim evimdi, sığındığım tek kalemdi,
Şimdi o ev mühürlü, sanki dünya son demli...

Korku bir zehir gibi dolanıyor kanımda,
Ya sana bir şey olursa? Kim kalır yanımda?
Rabbimden dilediğim, şifadır senin her nefesine,
Kurban olayım sesine, o mahzun gülüşüne.

Hangi koğuş, hangi oda, hangi yatak seni sarar
Ben kapında bir gölgeyim, duvarlar bana bakar.
Sen iyileş ki, güneş yeniden doğsun evime,
Bir kez bak ki gözlerime, can gelsin şu bitkin tenime.

Habersizce sevmek, en ağır imtihanmış meğer,
Senin bir damla sağlığın, bin ömre bedelmiş meğer.
Ağlama derler bana, nasıl susar bu yürek?
Seni kaybetme korkusu, ölmekten daha beter bir gerçek.

Yastığının altındaki gizli duan benim,
Aldığın her nefeste, titreyen can benim.
Uyan ey sevdiğim, bak dünya seni bekliyor,
Senin gözlerin kapalı, benim evim çöküyor...


(KOR)