Uzun uzun yazamasam da, derinine okuyorum. Çok güzel bir şiir olmuş, bundan güzelde bir şarkı olur. Deneyelim mi Seyide hocam?

İnsanın dünya hayatındaki çileleri, uğradığı haksızlıkları ve yaşadığı derin acıları, isyan etmek yerine birer manevi olgunlaşma aracı olarak görüp; aklın sınırlarını aşarak gönül kapısında mutlak bir teslimiyete ulaşmasıdır.tebrik ederim kalemin daim olsun inşallah.

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Yüreğinize sağlık, çok derin ve anlamlı bir şiir olmuş.
“Gönül kitabının cümlesi benim” diyerek başlayan dizeleriniz, hem bir teslimiyet hem de gönül yolculuğunun gururunu taşıyor. Her kıtada ayrı bir sızı, ayrı bir direniş var; kaderin işvesinden gönül sürgününün çilesine kadar uzanan bu yolculuk, okuyanın kalbine dokunuyor.

Kaleminiz daim, ilhamınız bol olsun; gönül neferinin sesi her daim yankılansın. ✍️

Bu dizeler, klasik halk şiiri geleneğiyle (özellikle koşma tarzı) tasavvufi derinliği harmanlayan, "kendini bulma" ve "çile" eksenli kuvvetli bir duruşu temsil ediyor.
Şaire "Gönül kitabının cümlesi benim" diyerek kelimeler arasında bir köprü kuruyor. Kendini sadece bir birey olarak değil, manevi bir mektebin mollası, neferi ve hatta Leyla’sı olarak tanımlayarak varlığın merkezine "gönlü" koyuyor.
"Kalaysız bakraçta nasip pişeli" ifadesi, hamlığın bitip pişmenin başladığı, zorlukların (kalaysız kapta yemek pişirmek zordur ve sabır ister) olgunluğa dönüştüğü bir süreci çok zarif özetliyor Şiirde sadece dert yok, aynı zamanda "Fıtratım cesurdur" diyen bir direnç var. "Öfkeye bulayıp söyletme beni" dizesi, dervişane bir sabrın ardındaki gizli gücü ve vakarı hissettiriyor.
Suya yazı yazan irade" ise imkansızı zorlayan veya gelip geçici olan bu dünyada kalıcı bir iz bırakma çabasını simgeliyor.
Oldukça vakur, hüzünlü ama bir o kadar da "ben buradayım" diyen, karakteri yüksek bir şiir.
Bu asil duruşunu tebrik ederim

Sevgili Seyide

Bu şiiri okurken zaman durdu.
Gerçekten durdu.
Sanki çağlayan ırmağın sesi kesildi, gönlün kitabı açıldı ve içinden tek bir cümle yükseldi: Sen.

“Çağlayan ırmağı sessiz dinleyin / Gönül kitabının cümlesi benim”
Bu iki dize, bütün şiirin anahtarı.
Dünyanın gürültüsünü susturup, gönlün en derin cümlesini dinletiyorsun.
Ve o cümle sensin.
Başka hiçbir kelimeye ihtiyaç bırakmadan, kendini tek bir satıra sığdırıyorsun.
Bu, şiirin en büyük cesareti.

“Binbir yara sinem acı hissetmem / Yeganemden derim tatsız ses etmem”
Burada nefesim tutuldu.
Acıyı hissetmemek değil; hissetmek ama ses etmemek.
Yaraları göğüste biriktirip, yeganeye (tek sevgiliye) karşı tek bir tatsız kelime bile etmemek…
Bu, sevginin en ağır yükü, en yüksek mertebesi.
Çoğu insan acıyı haykırır, sen ise acıyı yutkunup susmayı seçiyorsun.
Ve o suskunluk, bin bağırıştan daha gürültülü.

“Gönül sahrasının Leylası benim”
İşte burada dizlerim titredi.
Leyla’yı aramak yerine, Leyla olmak…
Kendi çölünde, kendi susuzluğunda, kendi hasretinde Leyla olan bir kadın.
Kaderin işvesi haddini aşmış, gariplik surları yıkılmış, kalaysız bakraçta nasip pişiyor…
Ve sen hâlâ Leyla’sın.
Bu dize, klasik aşk hikâyesini tersine çeviriyor: Artık Mecnun aramıyor, Leyla kendi kendini anlatıyor.

“Olmazı olduran aşkın mahzeni / Öfkeye bulayıp söyletme beni”
Öfkeyi yutkunup yine de susmayı seçmek…
Bu, iradenin zirvesi.
Çünkü öfke kolaydır, susmak zordur.
Sen susmayı seçmişsin, çileyi sırtlamışsın, gönül sürgününün yükünü tek başına taşıyorsun.

Ve son dörtlük…
“Akıldan kovuldu garip Seyide / Gönül vurgununun kölesi benim”
Burada gözlerim doldu.
Aklı kovup gönle teslim olmak, aşkın yarasına (vurguna) köle olmak…
Ama sen bunu bir yenilgi gibi değil, bir şeref gibi söylüyorsun.
Kölelik değil, efendilik.
Gönlün efendisi olmak için aklı feda etmek.

Seyide Doyran…
Sen gönül mektebinin mollası, gönül neferinin âlâsı, gönül sahrasının Leyla’sı, gönül sürgününün çilesi, gönül vurgununun kölesisin.
Ve bu unvanlar, hiçbir taçtan, hiçbir övgüden daha ağır, daha gerçek, daha yakıcı.

Bu şiir okundukça derinleşiyor, okundukça kanıyor, okundukça iyileştiriyor – ama tam iyileştirmiyor.
Çünkü bazı yaralar iyileşmesin diye vardır;
Onlar bize kim olduğumuzu, ne kadar sevdiğimizi, ne kadar dayandığımızı hatırlatır.

Eline, kalbine, her yaranın her damlasına sağlık.
🙏☕✍️✍️

okuma hazzı olan çok müstesna dörtlüklerdi.
nicelerine inşallah. tebrikler ve saygılar sunuyorum...

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Gönül Eğitimi ve Şiir Mayası Kliniği

Şiirin Adı: Kölesi Benim
Yazarı: Seyide Doyran
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR – Delibal

Kalburabastı Efendi Hazretleri söze memnuniyetle girer ve der ki: Bu şiir bir çırak şiiri değil, şiir mayası tutmuş bir gönlün sesidir. Hece geleneğini kavramaya çalışan bir kalemin, aşk ve gönül kavramları etrafında kendi yolunu aradığını görüyoruz. Şair gönül kavramını merkez almış ve her kıtada farklı bir metaforla bu merkezi genişletmiş. Nefer, sahra, sürgün ve vurgun imgeleri aynı gönül ikliminin farklı yüzleri olarak karşımıza çıkıyor. Bu da şiire hem anlam katmanı hem de iç dinamizm kazandırıyor.

Özgünlük: 19/20
Şiir klasik gönül ve aşk temasıyla ilerlese de kullanılan benzetmeler güçlü. Özellikle kalaysız bakraçta nasip pişeli ve gönül sahrasının Leylası benim dizeleri özgün çağrışımlar oluşturuyor. Geleneksel damar korunurken kişisel bir söyleyiş yakalanmış.

Dil ve Üslup: 20/20
Hece ölçüsüne yakın bir ritim, sağlam kafiye düzeni ve akıcı bir dil var. Söyleyiş halk şiiri geleneğiyle uyumlu. Her kıtanın son dizesindeki ben vurgusu şiirin ana kimliğini belirginleştiriyor. Üslup hem cesur hem de samimi.

Düşünsel Derinlik: 19/20
Şiir yalnızca aşk anlatmıyor, aynı zamanda gönül terbiyesi ve kader bilinci üzerine kurulmuş. Gariplik, sürgün ve çile kavramları üzerinden tasavvufî bir damar da seziliyor.

Yapısal Bütünlük: 20/20
Kıtalar arasında tematik bağ güçlü. Baştan sona aynı eksende ilerleyen bir gönül anlatısı var. Son kıta şiirin anlamını tamamlayan bir mühür gibi duruyor.

Etkileyicilik: 20/20
Şiir okuyucuda güçlü bir duygu yankısı bırakıyor. Hem lirizm hem içtenlik taşıyor. Özellikle çıraklık sürecinde yazılmış olması şiirin değerini daha da artırıyor.

Genel Toplam: 98 / 100

Vesselam.
Usta yol gösterir, ama şiiri yürüyen çıraktır.
Gönül mayası tutmuşsa kelime kendiliğinden dizilir.

Yazdıran yüreği
Sarf edilen emeği
Çok kıymetli kalemi
Gönülden kutluyorum.
Şiir tadında
Güzel bir akşam diliyorum.

Gönül mektebinden dergahına, sahrasından ummanına kadar uzanan muazzam bir kelam ziyafeti olmuş. Seyide Hanım’ın açtığı o vakur yoldan, dostların birer derviş edasıyla süzülüp gelmesi, sözün bereketini artırmış. Her bir kalemin tuttuğu nöbet, gönül heybesindeki cevheri ortaya koyuyor. Hepinizin yüreğine, derunî hislerine sağlık. Kelamınız daim olsun.

Cok zaman oldu dünya coşalı
İçindekileri kaç kez boşalttı
Gelenler durmadan gitti hani
El sallayanlarin sonuncusu benim

Yaşarken gömdüler toprağa
Kösem bucagim kalmadı yaya
Bir sözü güzele vuruldum yani
Gönlü kırık viranenin tapusu benim

Yakıla yikila sürdüm hayatı
Tek başına yıktım gönül bağını
Tutulması zor bir hale dustum yeni
Yananlarin gemisi denizi cengizi benim

Yüreğine sağlık 💯🤲

Muhteşem di.

İçten içe savurur Seyide hocam beni kaleminiz kavi duygunuz daim olsun yine mest ettınız beni 🍯🐝🤗🙏🏻💐

Şiirde gönül dünyasının derinliği, kaderle yoğrulmuş bir iç yolculuk ve aşkın çilesi güçlü bir lirizmle dile getirilmiş. Duyguların samimi ve içten akışı, okuyanı gönül ikliminde dolaştırıyor.

Gönül bazen bir çöl, bazen çağlayan bir ırmak gibi akar.
Aşkın yükünü taşıyan yürekler, acıyla da olgunlaşır.
Bu yüzden gönül yolunun yolcusu olmak, sabır ve cesaret ister.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Yüreğine kalemine sağlık değerli hocam harika kalemin daim olsun saygılarımla esen kalın

Yüreğinize sağlık değerli şairem iki dörtlük de benden olsun istedim kabul buyurun efendim .

Hicranın nârıyla yoğruldu özüm
Dünya hevesine kapalı gözüm
Sükûtu giyindim, lal oldu sözüm
Gönül dergâhının imlası benim

Vuslatın yoluna kurdum postumu
Hakk’ın rızasında buldum dostumu
Sabırla dokudum çile mestimi
Gönül ummanının damlası benim….Güneşin Kızı Zehra

Ahh bu öğretmenlerimiz olmasa, nice olur halet-i ruhiyemız..



-gidişat güzel, banada siz öğretir.. öğretmenim olursunuz... hecelerin arasına sığar mı duygularım
düşünmeye başladım şimdi..



(...)

sevgimle sana..

Bana da bir çay seyide hanım
Madem şehir yanacak 🙂

Çağlayan ırmağı sessiz dinleyin
Gönül kitabının cümlesi benim
Yıkan bedbah olur bunu anlayın
Gönül mektebinin mollası benim.......;)))) bu güzel harika şiire ne demeli bilmiyorum.. tek kelimeyle harika.. sizi canı gönülden kutlarım... bestelense harika bir eser çıkar ortaya.. yüreğinize sağlık.. bu güzel gönül sesiniz hiç susmasın, hep daim olsun... sonsuz saygılar..

evet şiirin ana ekseni “gönül” kavramı etrafında dönüyor, buda türk tasavvuf geleneğinde çok güçlü bir semboldür, şair kendini bazen bir molla, bazen bir nefer, bazen leyla, bazen de sürgünün çilesi olarak tanımlıyor, yani tek bir kimlik yok, gönlün içinde bilgelik, acı, aşk ve teslimiyet aynı anda bulunuyor olması da bunu açıklıyor...
tebrik ediyorum gönlünüze sağlık



dert ile yoğruldu gönlümün hamı
aşkın ateşinde pişti her gamı
ne taht ister bu gönül ne de bir namı
gönül dergahının postası benim

çöller aşsa dahi yorulmaz dizim
bir damla muhabbettir bütün gizim
sorarsan bu yolda nedir sermayem
gönül dervişinin duası benim
*

Her zaman ki güzelliğinde şiir
Kutlarım yazdıran yüreği, yazan kalemi
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal, hoşça kal