"Bir şehir dolusu güneş doğuyor içime / Her ışık senin yokluğunla yanıyor." İşte en büyük çelişki: Işık var ama aydınlanmıyor içimiz. Güneş var ama ısıtmıyor. Her şey yerli yerinde ama her şey eksik. Bu kadar güzel anlatılabilirdi ancak.

"Takvimler akıyor, saatler yoruluyor / Ben hâlâ aynı cümledeyim." Zamanın akıp gitmesine rağmen senin aynı yerde sayman, o cümleye takılıp kalman... Acının zaman tanımadığının en güzel kanıtı.

Rüzgârın sessizliği getirmesi, o sessizliğin sensizliğin ta kendisi olması... Ve yılların öğrettiği bir sessizlik. Ne kadar vurucu. Yıllar geçtikçe alışıyor insan, evet, ama o sessizlik hiç sesini kaybetmiyor.

"Bir fincan kahve soğuyor masada / Karşımda sen olmayınca / Kahve de içilmiyor, yalnızlık da bitmiyor." Bu dizeler öyle tanıdık, öyle sıcak, öyle acı ki... Alışkanlıkların en masumunun bile nasıl bir sızıya dönüştüğünü anlatıyor.

Ve en vurucu kısım: "Adın yok olacak, / O zaman göğsümdeki sıcak / İlk kez soğuyacak." Demek ki şimdiki sıcak, aslında onun yokluğuna rağmen hâlâ için için yanan bir şey. Adı yok olduğunda, işte o zaman gerçek soğuk başlayacak.

Ama o zamana kadar, yokluk buz gibi duruyor gecenin en derin yerinde. Ve sen onu saklıyorsun.

Yüreğine, kalemine sağlık. Bu şiir, adı olmayan her şeyin aslında en derin izi bıraktığını hatırlatıyor.