Saygın Hocam..
Bu şiir, tam anlamıyla bir “gönül sarsıntısı”.
Okurken insanın içindeki o eski, temiz yerlere dokunuyor; aynı anda da vicdanını tokatlıyor. İlk dörtlüklerden itibaren zamanın acımasız akışını, sisli ufuklarda kaybolan dağları, savrulan yolları hissettirerek bizi hem hüzne hem sorguya davet ediyor. Kibirle örülmüş saray kapıları, menfaat uğruna bozulan sırlar, kul olduğunu unutan insanlık… Şair, adeta çağımızın en çirkin yaralarına parmak basıyor ama bunu yapay bir öfkeyle değil, derin bir acı ve olgun bir üzüntüyle yapıyor.
En vurucu yanı ise tam bu noktada dönüyor: Eleştiri ile umut arasında kurduğu o ince, kırılgan köprü. Karanlığın en koyu olduğu yerde ışığın varlığını ilan etmesi, susuz kalmış ruhlara rağmen “her karanlığın ardında ışık yanar” diyebilmesi… İşte bu, şiiri sıradan bir sosyal eleştiriden çıkarıp gerçek bir “gönül edebiyatı” yapıyor.
Dil çok akıcı, imgeler çok güçlü. “Susuz kalmış ruhlar, bayat duygular”, “çürüyen duygular, tükenmiş heceye” gibi dizeler insanın zihnine kazınıyor. Son dörtlük ise adeta bir nefes alma anı; okuyanı karanlıktan çekip umudun kanatlarına bırakıyor.
Kısacası: Bu şiir, hem yarayı gösteriyor hem merhemi işaret ediyor.
Kalbe işleyen, düşündüren ve en önemlisi “hâlâ umut var” dedirten, nadide bir metin olmuş. Ellerinize sağlık. Tebrik ederim.

“Bir damla hakikat düşse gönüllere,
Kuruyan dallar yeniden filiz verir.
İnsan kendini bulunca, yollar da yönünü bulur.”

Şiirdeki öğüt veren üslup, okuyucuyu düşünmeye sevk ederken umut kapısını da aralık bırakıyor. Yüreğinize sağlık. Kaleminiz gönüllere dokunan anlamlı mesajlar taşımış. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, selam ve saygılarımla.