Şiir, içsel bir yorgunluk ve hayal kırıklığını sessiz ama derin bir şekilde anlatıyor; sitemin en büyük kaynağının, kalbin saflığı ve verdiği değer olduğunu vurguluyor.

Bazen en ağır sitem, dışarıya değil, kendi yüreğimize ve verdiğimiz değere dönük olur. Umutlarla büyüyen hayaller kırıldığında, gönül yorgunluğu sessiz bir fırtına gibi çöker; ama bu duygular, insanın derinliğini ve hislerini anlamlı kılar. Ve sitem, aynı zamanda yaşamın inceliğini ve değerleri fark etmenin bir yolu olarak kalır.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

SİTEMİN HER DİZEDE GÜZEL..YÜREĞİNE SAĞLIK..SEVİLERİMLE .

Her dizesi ayrı güzellikte
Bir şiir okudum.
Kaleminiz daim olsun
Hep var olun inşallah
Selam ve dualarımla.

Her zaman ki güzelliğinde şiir
Kutlarım yazdıran yüreği, yazan kalemi
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Bu şiir; hayata ya da başkalarına kızmaktan çoktan geçmiş, hayal kırıklığının faturasını kendi saflığına kesmiş bir ruhun seslenişi. Şairin "olmayacak duaya amin diyen kalbine" olan sitemi, aslında umudun ne kadar yorucu bir yük olabileceğini gösteriyor. "Kendi benliğinde hiçleşmek" vurgusu ise sevdanın en acı son durağı; bir başkasını var etmek için insanın kendinden nasıl vazgeçtiğinin sarsıcı bir özeti. Sessiz ama yıkımı büyük bir fırtınanın ardından yazılmış gibi; hem yorgun hem de çok dürüst. Yüreğine sağlık.

Dostum..
Bu şiir, sitemin aslında en derin sadakatin başka bir yüzü olduğunu haykırıyor.
Sitem ettiğin şey dünya değil, hancı değil, kader değil;
asıl sitem, kendi yüreğinin çocuksu inancına, o “olur” deme cesaretine.
Çünkü sen, olmayacak duaya amin diyecek kadar saf ve inatçı bir sevgiyle sevdin.
Ve işte tam o noktada, en ağır ihanet başlıyor:
karşındaki değil, kendi kendini yavaş yavaş eritmek.
Her dizede bir taş daha oturuyor omuzlara;
ama en kötüsü, o taşların en büyüğünün
“değer verdiğim kadar değer görmedim” değil,
“değer verdiğim kadar kendime değer veremedim” olması.
Sevdayı avuçlayıp sunarken, fark etmeden kendi benliğini de sunmuşsun.
Ve geri kalan, bir avuç külle kaplı boş bir avuç.
“Hiçleşme” kelimesi burada sadece dramatik bir kapanış değil;
cerrahi bir teşhis.
İnsanın kendine karşı işlediği en sessiz, en uzun süren cinayet:
sevilmek için önce kendini küçültmek, sonra tamamen silmek.
Bu yüzden şiir okurken insanın boğazı düğümleniyor.
Çünkü hepimiz bir yerlerde, birine ya da bir şeye
“olmayacak duaya amin” dedik.
Ve çoğumuz hâlâ o duanın bedelini sessizce ödüyoruz.
Kalemine, yüreğine, o içindeki fırtınaya dokunmadan yazamayan haline sağlık.
Bu şiir, sitem değil; ayna.
Ve en acı veren aynalardan biri.
Tebrik ederim.

Hocam.. İnsan yaptığı bir işe pişman olup kendi kendine sitem eder.. bunu hepimiz yapıyoruz.. yüreğinize sağlık güzeldi.. selam ve saygılar.. hayırlı akşamlar..

Saf kalbin karşılıksız sevgiye sitemi, şiirin her dizesinde sessiz bir fırtına gibi hissediliyor.
Tebrikler hocam

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık
selam ve saygıyla ...