Haksızlığa karşı, susarken dilim,
Şu yarım asırlık yaştan utandım.
Bitip tükense de, her zaman halim,
Yetimin yediği aştan utandım.

Sevmeyi unutup, nefretle dolan,
Cahille yol alıp, irfandan çalan,
İblis’le dost olup, kibirle kalan,
Kendini dağ sanan, taştan utandım.

Duayı kalbiyle diliyle açıp,
İman sofrasından şeytana kaçıp,
Bir çıkar uğruna, kendinden geçip,
Riyâyla yapılan işten utandım.

Bir gün uyanırsın zaman dolunca,
Defterler dürülür, hesap gelince.
Ameller sıratta bir bir kalınca,
Secdeye eğilen baştan utandım.

Dillerde bir hikmet, işlerde hile,
Günahlar çoğalmış, zulümler ile,
Her zaman mazlumlar çekerken çile,
Hayalimden geçen, düşten utandım.

Vicdanlar yok olmuş, merhamet yasak,
Konuşan dillerin, sesleri kısık,
Kalpler mühürlenmiş, suratlar asık,
Ölü gibi yatan leşten utandım.

Bil ki, ey dost dünya var olsa bile,
Kimine gülistan kimine çile,
Izdırap varmıyor gönülden dile,
Amel defterinde, boştan utandım.

Aynaya bakarken yüzüm kızardı,
Sustukça işlenen günahım vardı,
Hak diye bildiğim yollar zarardı,
Halden anlamayan, eşten utandım.

...andelip..

Dost Kalemlerden..

Emanet bedende can sızlar durur,
Hakikat yelinde kum tozlar durur,
Söz biter, kalem düşer, izler durur;
Mevla’ya varacak, döşten utandım.

Gözler kör olmuş da görmez yarayı,
Pul için yıkarız gönül sarayı,
Sırtlayıp giderken bunca karayı,
Ak diye sunulan, düşten utandım.…..Ebuzer Özkan...