Ne güzeldir bu mevsimde begonyalar,
Seninle başlar içimde her mevsim bir bahar.
Adını fısıldar rüzgâr usulca kulaklarıma,
Kalbim sana açar güneşini ve yeniden doğar…
Kahve yudumlar gibi gözlerine bakarım.
Bir fincan dumanında yüzün yüreğime akar.
Zaman geçiyor derler, inanırım sanırlar,
Oysa içimde hep sen, hep bir bahar var.
Ne güzeldir bu mevsimde begonyalar,
Sen gülünce çiçeklenir bütün dallar.
Saçlarına papatyalardan taç yaptığım an,
Gökyüzü bile bizi mavi kılar.
Kırlarda el ele koştuğumuz günler,
Toprağın kokusunda saklı kalırdı adın.
Bir kuş sesi değse yüreğime,
Bahar olur içim, sen olur aklım.
Ne güzeldir bu mevsimde begonyalar,
Seninle güzeldir açan her bahar.
Kalemim yorulur, mürekkebim tükenir,
Ama seni yazmaktan vazgeçmez kalbim.
Bir rüzgâr esse yine sana savrulurum,
Bir çiçek açsa adını koyarım.
Zaman eskitemez içimdeki mevsimi,
Çünkü sen…
Benim gönlümde hiç bitmeyen bir çiçeksin bahar.