Vay be…Harikasın Dost..
Bu şiir, tam da o “güzel ama değersiz” ile “çirkin ama gerçek” arasındaki o keskin çizgiyi suratına çarpıyor insanın.
Vitrin camlarındaki yüzler kısmı, günümüzün en acımasız teşhisi gibi olmuş. Her şey o kadar kusursuz, o kadar cilalı ki dokununca camın soğukluğu eline yapışıyor. İçeride hiçbir şey yok. Sadece yansıma var.
Sonra senin o ani dönüşün:
“Mürekkep kokan kuytuların peşindeyim”
İşte orası bıçak gibi saplanıyor. Çünkü çoğumuz hâlâ vitrinin önünde selfie çekip beğeni beklerken, sen arkadaki tozlu raflara, kenarı yırtılmış defterlere, satır aralarındaki morluklara bakıyorsun.
“Sayfaları çevrildikçe derinleşen o tozlu kitaplar” dizesi favorim oldu.
Çok temiz, çok güçlü ve çok yalnız bir tercih aynı zamanda.
Son kıtada ise resmen manifesto yazmışsın:
“Yankısı boşlukta kaybolanların değil, cümleleri kalpte mühürlenenlerin yoluyum ben”
Bu cümleyle şiiri bitirip noktayı koymak yerine, aslında bir kapıyı aralamışsın. Okuyanı kendi tarafını seçmeye zorluyorsun:
Vitrin mi olacaksın, yoksa toz mu yutacaksın?
Çok vurucu, çok dik ve çok dürüst olmuş.
Kalemine, gönlüne, tercihine helal olsun.
Bu şiir vitrinde asılı kalmaz, raflarda derin bir iz bırakır.Tebrik eder Selam ve Sevgiler bırakıyorum.