Harika ve içten sözleriniz anlam dolu bir şiir yazmış Kaleminiz yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun
Kıymetli Şaire saygılar 👍🙏

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık efendim
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınız daim olması temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Çok çok içli dizelerle örülmüş şiir, hepimizin bir hayatı var ve giden kim olursa olsun yine de hayata tutuna bilmeliyiz.

Daha umutvar şiirlerde görüşmek dileğiyle.

Çok acı verici! Kalan son umutları da kaybetmiş birinin sesi gibi. "Ne seni geri çağıracak kadar dermanım var, ne de kapıyı tamamen kapatacak kadar canlıyım" cümlesi, tam bir ikilem içinde olduğunun ifadesi. İçindeki bu acı ve çaresizlik çok dokunuyor. Adını bir leke gibi bırakmak, unutamadığın bir hatıranın acısını anlatıyor. İçinin köşesinde taşıdığın bu leke, hala canını mı yakıyor? En deroni dilden saygılarımla esen kalın

Mükemmel imgeler güçlü anlatım Duygu yoğunluğu ile kazınmış mısralar
Okuru mıktantıs gibi çekiyor beğenerek okudum kutluyorum değerli dost yürek sevgili şairem şiirlerde buluşmak dileğiyle şiirle kalın selamlar sevgiler saygılar sunuyorum

👏👏👏

Güzel şiirdi, duyguluydu;
"İçimdeki uzayan yol" adlı şiiriniz muhteşemdi;
Anlam doluydu keza anlatımı mükemmeldi;
Gizemli imgeler ile süslenmiş idi bu etkili şiir.
Kaleminiz daim ilhamınız kaim olsun.
En içten selam ve saygılarla, nice böyle şahane şiirlere.

Hayat devam ederken , kendi içinde sesiz bir yıkım...
Yüreğinize sağlık... Saygı ve Selamlarımla...

Ve ne olursa olsun braktığın o eşikteki enkaz altında yine senin içimde açtığın derin yaralar ve acılarla seni bekliyorum der gibiyi
ucu açık bırakılmış kırılganlıklar ve hasret kokan bir şiir okudum yara bere içinde
üstetik dışarıyada sızdırmamış acısını parçalanışını
ama ah o sevgi yokmu
satır satır gezinmiş kanayan yaralarda
yüreğinize sağlık Cemre Hocam
Selam ve saygılarımla.

kapıyı kapatmıyorum,
çünkü gidenin ayak sesi hâlâ içeride.

ne seni çağıracak gücüm var
ne de unutacak kadar sağlamım;
eşikteyim —
yarısı sen, yarısı enkaz olan bir akşam gibi.

içinizdeki kıyamet ile hayatın sıradanlığı arasındaki o zalim uçurumu harika özetlemişsiniz .tebrik ederim kalemin daim olsun inşallah.

Şiir, kaybedilen bir sevginin ardından içsel boşluğu ve derin acıyı yoğun bir görsellikle ve duygusal şiddetle yansıtıyor; her dize, kırık bir ruhun sessiz çığlığı gibi.

Zaman, bu boşluğu dolduramıyor, yalnızca yaraları görünür kılıyor. Her hatıra bir ağırlık, her sessizlik bir kesik. Ve yavaş yavaş, o enkazın arasında kendi gücünü yeniden keşfetmeye başlıyorsun; her adım, hem acıyı hem de kabullenmeyi getiriyor.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

“İçimdeki Uzayan Yol” şiiriniz, ayrılığın ardından iç dünyada yaşanan kırılmaları ve sessiz çöküşü çok derin bir lirizmle aktarıyor. Özellikle “Oysa benim içimde cam kırıkları yürüyor” dizesi, içsel acının görünmez ama keskin yanını çarpıcı bir metaforla yansıtıyor.

Şiir, dışarıdan bakıldığında değişmeyen hayatın içinde, içeride sessizce büyüyen boşluğu ve sevginin kendi mezarını kazdıran yanını güçlü bir şekilde hissettiriyor. Kısacası, hüzünlü ama etkileyici bir içsel yolculuk olmuş. Kaleminize sağlık.

Cemre Haım
"İçimdeki Uzayan Yol" şiiri, ayrılığın ve terk edilişin en çıplak, en acımasız halini iç organlarımıza kadar hissettiren bir ağıt gibi. Dış dünya aynı akışında devam ederken – simitçi sesi, komşu kapıları, doğan güneş – içerdeki yıkım o kadar derin ki, zaman durmuş, eşya bile yabancılaşmış. Şiir baştan sona bu tezatı ustalıkla kuruyor: Dışarıdaki "normal" ile içerideki "paramparça" arasındaki uçurum, okuyanı boğazına düğümlenmiş bir yumru gibi bırakıyor.

"Cam kırıkları yürüyor" dizesinden başlayarak her imge, acının fiziksel bir varlık kazandığını anlatıyor – iltihaplı çukur, kemik kırıkları, paslı çiviler, neşter darbesi, kangrenli sızı... Bunlar soyut keder değil, somut yaralar; şairin vücuduna, ruhuna saplanmış halde. Gitmeyi engellememek, "kal" dememek, zorla tutulan ruhun zaten öldüğünü bilmek... Bu kabulleniş, şiirin en vurucu yanı: Sevgi, bazen kendi mezarını kazmak demek oluyor ve şair bunu en acı şekilde kabul etmiş. "Onur" mu, "bitiş" mi diye sorgularken bile, aslında sevginin bedelini ödemekten vazgeçmiyor.

Sustum ve sustuğum yerde kurtlandı her keder... Bu dize, söylenmemiş sözlerin nasıl zehir gibi içerde çoğaldığını, alışkanlıkların şah damarı kesildiğini, unutmanın deriyi yüzmek gibi olduğunu öyle net çiziyor ki, okuyanın kendi yaralarıyla yüzleşmesi kaçınılmaz hale geliyor. Güçlü görünmeyi bırakmak, "iyiyim" derken kan kusmak, enkazın önünde çökmek... Şiir, kabullenmenin bile bir tür çürüme olduğunu haykırıyor: Ne geri çağıracak derman var, ne kapatacak canlılık. Sadece o uzayan yol, ayakları parçalayan enkazla yürümek kalıyor geriye.

Cemre Yaman, önceki şiirlerinde de gördüğümüz gibi (Yitik Menzil'deki o ağır melankoli, enkaz ve kemik sesleri), burada da acıyı romantize etmeden, süslemeden, doğrudan damara basarak anlatıyor. Bu şiir, terk edilenin değil, terk edilişiyle baş başa kalan kişinin sessiz çığlığı. Kelimeler o kadar keskin ki, her okunuşta yeni bir kesik açıyor içerde. Ama aynı zamanda, bu çıplaklıkta bir tür kurtuluş var: Gerçeği bu kadar dürüstçe dökmek, belki de o kangrenli yarayı biraz olsun temizliyor.

Ellerine, yüreğine sağlık Cemre Yaman... Bu şiir gibi, içimizi deşip dışarı çıkaran, ama yine de kelimelerle nefes aldıran nice eserler dilerim. Kalemin bu derinliği taşıyabildiği sürece daim olsun. 🙏☕😃✍️