0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
61
Okunma
Kalemi eline alan her fani,
Kendini sanıyor semada saki.
İki devrik cümle, bir bayat keder,
Sanıyor ki dünya bu sözle biter.
"Gül" dediği soluk, "Aşk" dediği boş,
Kafiye peşinde zihni bir nahoş.
Uyak tutsun diye mantığı asmış,
Mısra arasına çer çöpü basmış.
"Ruhum bir martı gibi kanat çırpıyor,"
(Deyip de bakkal listesi okuyor.)
Derinlik ararsın, boy verir sığlık,
Şiir değil bu, kağıtta bir çığlık!
Hece tutmaz ama caka satışı tam,
Sorsan her dizesi bin yıllık bir gam.
Mürekkep utanır, kağıt dert yanar,
Zavallı, kendini Fuzuli sanar.
Yorma o parmakları, bırak bu işi,
Şiir incelik ister, ruhun gümüşü.
Sözün bittiği yer, susmanın demi,
Yüzer mikarada bu kırık gemi?
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
