Bir Şubat ayrılığıydı bu…
Mürekkebi kurumuştu bütün şairlerin,
Yazacak kelime,
söylenecek söz kalmamıştı artık.

O günü içimden söküp atmak istedim,
Ama zaman ellerimde parçalandı,
Ve bütün ihtimaller,
Yine seni sevme ihtimaline çıktı.

~~~~~~~~~~

Şubat’ta ayrılık zordur sevgilim
Acısı kendisi gibi kısa sürmez.
Hasretin demine vurur,
Yüreğin en dip yerine iner sancısı.

Bir Şubat ayrılığıydı bu...
Kollarımda gecikmiş bir yağmurun ıslaklığı vardı.
Şehir sessizdi ve
Dudakların, dudaklarımdan uzaktı.
Gecenin rengi gözlerimden dökülüyordu
Sözcükler hiç bu kadar acımasız değildi.
Hatıraların tadı da senle beraber kaybolmuştu,

~~~~~~~~~~

Kuşlar bile uçmuyordu artık gökyüzünde,
Sen gittin diye onlarda küstü bana.
Köhne bir yalnızlığın ortasında kalakaldım.
Durmadan kendi gölgemi takip edip durdum.
Her taş, her duvar, ve her köşede seni aradım.
Yönümü nereye dönsem, oradaymışsın gibi
Sanki birazdan bir yerlerden çıkacakmışsın gibi..

Ve işte sevgilim…
Şubat’ın son gecesinde
Ellerim boş, ve sensiz üşüyorum
Yüreğim ilk günkü gibi hâlâ sana bağlı,
Acıyla yıllanmış ve tozlanmış,
tüm geçmişin ortasında seni bekliyorum…

~~~~~~~~~~

Ve biliyorum ki,
Sana en yakın olduğum anda bile
gözlerinin en uç noktasındaydım.
Ama ben yine de
Sana dair bütün ihtimalleri
İçimde taşıyarak yaşıyorum.
Çünkü;
Bütün ihtimaller,
Yine seni sevme ihtimaline çıktı.

~~~~~~~~~~

// Şubat’ta ayrılık zordur sevgilim,
acısı kendisi gibi kısa sürmez. //