Bu şiir, mavi rengini hem alaycı hem de tutkuyla merkeze koyarak, hayatın her köşesine sızan o rengi sorguluyor, yüceltiyor ve biraz da tiye alıyor. Mavi burada sadece bir renk değil; aynı zamanda kandırıcı bir umut, kaçınılmaz bir fon, gizli bir kahraman, hatta sistemin bile aradığı “aranan” haline geliyor. Her kıtada mavi bir “değil mi?” sorusuyla taçlanıyor; sanki cevap zaten biliniyor da, sadece itiraf ettirilmek isteniyor.
Şiirin en çarpıcı yanı, maviyi sıradanlıktan kurtarıp neredeyse evrensel bir “suç ortağı” yapması:
Gökyüzü mağrur olmasın, çünkü bizim düşlerimiz zaten maviyle yaşıyor.
İstakozun kanı bile mavi (evet, bilimsel olarak da doğru), yani doğa bile bu renge boyun eğmiş.
Şirinler, hayallerin fonu, Nazım’ın limanı, hatta Yeşilçam yosmalarının donu… Hepsi mavi.
En çarpıcısı belki de son kıtalar: Delibal’ın kelamı, arama bülteni, yeni neslin geni… Mavi artık bir estetik tercih değil, bir duruş, bir durum, hatta bir suç.
Ama asıl özgün yorum şu: Bu şiirde mavi aslında ironik bir tanrı. Her şeye karışıyor, her şeyi boyuyor, herkesi kandırıyor ve yine de vazgeçilmez kalıyor. Pazartesi bile mavi olunca hafta baştan kaybedilmiş sayılıyor. Ankara treni mavi olunca nostalji bile maviye teslim. Nazım’ın limanı mavi olunca devrim bile biraz romantik kaçıyor. Ve en sonunda “bu şiirde konu mavi değil mi?” sorusuyla şair bize dönüp göz kırpıyor: “Bak, sen de mavi oldun şimdi.”
Mavi burada hem zehir hem panzehir. Hem kaçış hem hapishane. Hem gökyüzü hem dip. Hem masumiyet hem aranan şahıs. Şiir boyunca mavi o kadar çok “değil mi?” ile vuruluyor ki, sonunda insan kabul etmek zorunda kalıyor: Evet… her şey biraz mavi.
Ve belki de en acımasız gerçek şu: Mavi renge bu kadar veryansın eden bir şiir bile, sonuçta maviye teslim oluyor. Çünkü başka renk kalmamış gibi hissediyoruz okurken.
Mavi değil mi?
Evet, neyse ki, deli gibi evet
Kutlarım büyük kalem. Selam ve sevgiler