Ben hiç ihanet etmedim.
Gözüm kaymadı harama,
Elim değmedi yabancı bir tene.
Sevmeyi namus bildim,
Sadakati soyadım gibi taşıdım yıllarca.

Gözümü haramdan sakındım,
Kalbimi tek bir isme kilitledim.
Sadakati ekmek gibi böldüm soframıza,
Yıllarımı önüne serdim.
Bir gün dönüp bakarsın diye
Omuzlarımı hiç düşürmedim.

Sen bilirdin…
Bir kadını sevmek bende ibadetti.
Yarım bakmazdım, eksik durmazdım.
Adını içimde tam yazdım,
Silinmesin diye kalbime kazıdım.

O gün…
Toprağa kız kardeşimi indirdim.
Omzumda tabutun ağırlığı,
Göğsümde dünyanın en büyük boşluğu.
Kardeş diye değil, emanet diye ağladım.
Çocukluğumun yarısını
Soğuk toprağa bıraktım.

Dua ederken ellerim titriyordu,
Sanki gökyüzü de yetim kalmıştı.
Mezarın başında içimden bir şey koptu,
Ama ben hâlâ dimdik durmaya çalıştım.
Çocukluğumun sesini,
Evimizin kahkahasını,
Annemin duasını,
Rabbimin emanetini,
Soğuk bir mezara bıraktım.

Toprak ağır değildi,
Esas ağır olan içimdeki boşluktu.
İnsan kardeşini gömerken
Bir yanını diri diri gömüyormuş,
Bunu öğrendim.
Avuçlarımda hâlâ mezar toprağı,
Tırnaklarımın arasında çocukluğum varken

Sen ise…
Tamda o gün, tamda o saatlerde
Başka bir omuza yaslanmışsın.
Ben toprağa canımdan bir parçayı koyarken,
Sen kalbime küreği vurmuşsun.

Kız kardeşimi mezara indirdiğim gün
Beni de gömdün aslında.
Fark etmedin.
O gün iki defa yıkıldım.
Birinde toprağa sarıldım,
Birinde gerçeğe.

Kız kardeşimin mezar taşı dikilirken
Benim içimdeki güven söküldü yerinden.
Toprak en azından dürüsttü
Aldığını sakladı.
Sen ise aldığını inkâr ettin.

Ben sana hiç ihanet etmedim.
Gece geç kaldığımda bile kalbim evdeydi.
Sözüm söz, sevgim tek kişilikti.
Ama sen…
Ben kız kardeşimin tabutunu taşırken
Onurumun gururumun altını oydun.

Ben o gün
Sadece kardeşimi gömmedim.
Sana olan inancımı,
Sevginin temizliğini,
İçimdeki o saf adamı da gömdüm.

Mezar başında ağlarken
Meğer ikimizede ağlamışım.
Çünkü ben o gün
İki kayıp verdim.
Biri kaderimdi.
Diğeri tercihin.

Kaderimi kabullendim.
Seni sildim.