kelimelerin teninde bir buluşma ve şiirin merhemi ve hiçliğin öpücüğü.
ruhun edebi ağıtı..

bu öpücükte bir yetimin annesinin eşarbını koklaması gibi bir muhtaçlık,
bir dervişin yâr eşiğine yüz sürmesi gibi bir adanmışlık vardır.


göz göze gelmekten çekinecek kadar büyük bir mahcubiyet ve saygı ve sevginin ve dokunamamışlığın kutsiyeti.
zira elin değdiği kirlenebilir
ama ruhun öptüğü ebediyen bakir kalır.


sevgili şairin kendi hiçliğini yaktığı bir ateştir ve bu ateşten geriye kalan tek şey, ebediyen sönmeyecek olan bu dizelerdir.
yani şairin gôzünde en yüce kalıntılardır.


ve bir yazgı imgesi;
"Yollar mı buldu seni, yoksa ben mi?”
"Bir sokaktan mı çaldım seni
yoksa sokaklar mı çaldı beni mest edenim?
kaderin bir cilvesi olsa gerek bu.

bazı sevdalar vuslatla taçlanmıyor.
onlar, mesafelerin dikiş yerlerinden sızan birer sızı olarak kalıyorlar.
bazı aşklar işte; yaşanmak için değil, yanmak için seçiliyor. insan sevgilisini bir bir uçurumun kenarında rüzgarı kucaklar gibi sever mi, seviyor işte.


bu sıradan bir sevgi gôsterisi değildir elbette
bu,sevgiyi maddeden arındırıp manaya dökme ayinidir.
gamzeleri okşayan goncalar ise acının içinde açan en nadide çiçeklerdir.



şair, sitemini, üzüncünü, hayal kırıklığını mısraların arasına öyle bir gömmüştür ki, artık kimse ona dokunamaz, ama onu okuyan herkes onun sızısını en derinden hisseder.

sevgiyle kalınız.
iyi dileklerimle selam olsun.