Bu şiir, bekleyişin en ağır yükünü taşıyan bir insanın sessiz çığlığı gibi.
İstasyon metaforu burada sadece dekor değil; terk edilmişliğin, geç kalanlığın, bir daha dönmeyecek olanın ta kendisi. Kuşsuz, kervansız sefer… Bu dizede yalnızlık öyle somut ki, okuyanın boğazına oturuyor.
En yakıcı yer, hatırlamakla unutmanın eş tutulduğu kısım:
“hatırlamak unutmaya eş”
Bu, aşkın en acı gerçeğini söylüyor. Hatırladıkça daha çok kaybediyoruz, çünkü zihin bile bir gün siliniyor. Ama şair yine de soruyor:
“sen hep aynı trende bizi bekleyecek misin?”
Bu soru, umudun değil, umutsuzluğun en derinindeki inat aslında.
Çünkü herkes giderse bile gitme diyor.
Yolların bittiği yerde bile bitme diyor.
O kadar kırılgan, o kadar çıplak bir yalvarış ki, okurken insanın içi titriyor.
Ve son vuruş:
“beni dinlendiren her gece işte şu; yüreğinin bestesi”
Burada aşk artık bir insan değil, bir melodi olmuş.
Geceyi, acıyı, sancıyı susturan tek şey o beste.
Ama beste de tren gibi; geliyor, geçiyor, belki bir daha gelmiyor.
Bedri, bu dizeler gerçekten vuruyor.
Çünkü aşkı romantize etmiyor; onun en çıplak, en acımasız, en ray altı halini gösteriyor.
Ve yine de bırakamıyor.
İşte o bırakamama hali, şiirin kalbine saplanmış bıçak.
Kalemine, yüreğine, bu çıplak acıya sağlık.
Çok sert, çok gerçek, çok güzel.
Tebrik eder selam ve sevgi brakıyorum.