Bana söz öğretmesinler anne
Tırnakları pamuklara sarılı kediler ölüyor
Her tarafta serseri kuş oyunları
Utanmaları için bulutları akşama sakladım
Siyahı en güzel renk bildim.
Akrepler sever,
Güneş gibi geceleri ölmeyi.
İnandım ve yanıldım ama şaşırmadım
Ben kötü biri değilmişim, ağlarken işittim
Dilediğim kadar günah işleyebilirim
Ekmeğe besmelesiz dokunmaktan korkarım
Bir yudum şarap çok derin,
Kaç üzüm kanı uğruna dövülmüş
Anne,
Neden öğretmedin
Yere düşen zeytinler kuytulara kaçarmış
Düşündüm ve incindim
Ben çocuk olmayı da beceremedim
Misketlerimi kardeşimden az sevdim
Kalemler filizlendi parmağımda
Esansları kolonyalarla tanıştırdım
Senden de sakladım kalbimi
Çokca şeyleri, büyüdüğümü.
Ellerime sinen kelimelerin kokusunu
Anlatmadım sana,
Sigaranın şeytan dudağı kadar tatlı oluşunu
Saatler fareden zararsız mı?
Kemirişlerine aldırmıyoruz nedense
Artık kendime yaklaştım, korkmuyorum gölgelerden.
Allah biliyor, keyfim yerinde
Öğrendiğimden beri kibir koymadım kalbime
Söyleyeceğim artık,
Ben çürük dirilerden değilim
Yalnızca sevgilim denilmeye sarılamadım
Dünyayı bir avuç duaya değiştim
Anne,
Kefenim nerede bulamıyorum
Mısra başlarına koşarken yoruldum
Şairlik yılanın dili üzerinde secde etmekmiş