Boy farkı vardı.
Yıl farkı da.

İnsan bazen
kendi yaşına yetişemiyor.
Başım göğe yakın sanıyordum,
meğer dizlerimden eksiliyormuşum
.
İçimden geçen şey nehir değil,
suskunluktu.
Kül rengi bir suskunluk.

Kalbim göğsüme vurmadı,
sadece yer değiştirdi.
Biraz daha aşağı indi.


Yazdığım şiirler
eski bir sandıkta değil artık.
Onları gömdüm.
Toprak konuşmaz diye.


Ve ben…
saklanan sendin sanıyordum,
değilmiş.
İnsan en çok kendinden saklanırmış.


Bir türkü kadar sevmek istedim.
Abartısız.
Gösterişsiz.
Adını bağırmadan.


Ama zaman
bizden uzun çıktı.
Sen
kendine yasak bir vakitte sevdin beni.
Ben
geç kalmış bir akşamda bekledim.
Kimsenin kimseden hakkı yok.

Doğru.
Ama kalp
hukuk bilmez.

Yarım yıl sustum.
Sustukça geçti sandım.
Geçmedi.
Sadece derine indi.


Mezarlıklara alıştım.
Ölümden değil,
vedalardan.


Nefsimi su gibi yuttum.
İçimde taş oldu.
Bir ses kaldı geriye.
Belki sen.
Belki benim vazgeçemeyen yanım.

Ölmem.
Ama susarsam
içimdeki boşluk büyür.


Ve insan
boşluğuna yenilir.


26-02-2026
İST
Bİ ZARALICAN ŞİİRİ