Bu ayrılık hem seni hem beni yaralasa da,
zamanı gelince gitmenin adıdır sevda…

Çünkü bazı vedalar,
kapıyı çarpmaz…
usulca bırakır kalbini masanın üstüne,
“hakkını helal et” diyemeden.

Biz seninle
aynı rüyada iki yabancıydık sanki,
sen uyanınca ben yetim kaldım.
Ben ağlayınca sen taş kesildin.
Ve dünya dediğin o koca gürültü,
iki kalbin suskunluğuna yenildi.

Bir mendil bıraktın bende,
kokun hâlâ üzerinde…
Yıkadım çıkmadı,
yaktım sönmedi,
unutayım dedim
adın dilime diken oldu.

Şimdi her gece,
saatler seni soruyor bana,
duvarlar seninle konuşuyor.
Bir bardak suya düşen ay ışığı gibi
parça parça kırılıyorum içimde.
Suç ne sendeydi,
nede bende…

Sevda bazen tam vaktindeyken bitermiş,
güneş tam doğarken.

Bizim hikâyemiz de öyle sustu;
en güzel yerinde,
en can yakıcı yerinde.

Bil ki…
Ben seni affettim,
ama kalbim hâlâ affedemiyor kaderi.

Bir gün başka bir şehirde adını duysam,
gözlerim değil
ruhum ağlayacak.
Ve birileri soracak:
“Bu nasıl bir aşkmış be?”
Ben sadece susacağım…
Çünkü bazı sevdalar anlatılmaz,
sadece
iki kalpte kanar. 🖤