Merhaba yürek sızım,
Bugün bir kez daha seni unuttuğum yerden koşarak sana geldim.
Yine her zamanki gibi aynı yerde, aynı zamanda ve yine aynı masadayım.
Yanımdan hiç eksik etmediğim kalemim ve yıpranmış defterim.
Gözümün önünde, unutmak için çabaladığım, bir türlü unutamadığım,
yüreğimi kasıp kavuran hayalin.
Bir fincan acı kahvem, yanında olmazsa olmazım sigaram.
Radyoda “NAZAN’LA BİR DEM”’den melankolik şarkılar.
Heybemde ise sana yazılmış, sayısı belli olmayan şiirlerim var.
Şubat ayının soğuğundan mı, yoksa senin yokluğundan mı bilmem,
iliklerime kadar buz kesmiş bedenim.
Titreyen ellerimle kalemimi aldım elime
ve başladım söze.
Bir zamanlar büyük bir umutla merhaba dediğim
ve sonra ölürcesine elvedayla yitirdiğim yâr…
Şimdi nerede, kiminlesin bilmiyorum ama
merak ediyorum, aklının küçük bir köşesinde de olsa var mıyım hâlâ?
Üşüyor musun sen de benim gibi?
Isıtabiliyor mu o, benim gibi seni?
Sarıyor mu sımsıkı kollarıyla?
O da benim gibi “ÖMRÜMMM” mü diyor,
“ÖMRÜNÜ” verircesine?
Bakıyor mu gözlerinin taa içine, erircesine?
Değdi mi gerçekten kalleşçe çekip gittiğine?
Tamam, tamam… sustum.
Yine dırdır eder oldu kalemim.
Ama son bir şey daha sormak isterim:
O da seviyorum diyor mu sana benim gibi?
“ÖLÜRCESİNE”…
☕︎ SUSKUN ŞAİR ☕︎
10.02.2026