0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
31
Okunma
sesim yorgun bu günlerde
kırık dökük kalbim
nedeni bilmediğim bir özlem vuruyor
çok hoşça kal geliyor aklıma
kaçıyorum bugünlerde insanlardan
yalnız bir bankta yalnızlığımla dertleşiyorum
kimseye bir şey anlatasım yok
galiba beklediğim gelmeyecek
bu da elvedanın acısı
anlıyorum şimdi,
bazen gitmek değil
kalmak yaralıyor insanı
bazen bir gülüşün yokluğu
bin sözün ağırlığına bedel oluyor
içimde sessiz bir rüzgâr esiyor
adı umut değil artık
kabulleniş…
belki de en sessiz yerinden
tamir olmaya başlıyordur kalbim
kim bilir…
ama yine de,
her şeye rağmen,
yüreğimin kuytusunda bir yerde
senin için sönen ışığın dumanı
hâlâ tüter bu gece.
5.0
100% (1)
