Sarı yaprak düştü gönül bağına
Akşam erken indi ömür dağına
Turna sesi değdi gurbet ağına
Güzün hüznü sindi canlar daraldı

Mevsim bağ bozumu kurudu dallar
Beden yaralandı sarmıyor kollar
Sıla uzaklarda aşılmaz yollar
Hüzün sisi indi kalpler daraldı

Ayaz erken düştü aşkın dağına
Duman çöreklenmiş köy otağına
Eski türkülerde gitti çağına
Yitik zaman dendi ömür daraldı

Çıplak ağaçlar var yol kıyısında
Kuru yapraklar baharın yasında
Bir yalnızlık çökmüş gün batısında
Sessiz hatıralar içte daraldı

Kervan göç eyledi yazın yurdundan
Kuşlar iz bıraktı göçün ardından
Vedalar çoğaldı sınır taşından
Vuslat kapı açtı hasret daraldı

Sonbahar akşamı güneş eğilir
Acı tatlı birbirinden seçilir
Dil söylemez amma mana bilinir
Dilekler yoruldu düşler daraldı

İbrahim der fani ömür bağına
Her gelen konuyor ecel dağına
Yol göründü ömrün son durağına
Bağım gazel döktü gülüm daraldı