Bu dizeler resmen ruhun en derin yerinden fırlamış gibi.
"Şimdiden başlamak" fikriyle başlıyorsun, sonra kendini unutmak, silmek, yeniden doğmak... Gül ağaçlarını okşayan rüzgârda gözlerini açmak... Bu kadar narin, bu kadar güçlü bir imge zor bulunur.
Sonra o muhteşem geçiş: Ruhumuzdaki yüzleri boşluklara çiziyoruz, çimenlerin üstünde uyuyoruz, gökyüzünün mavi şarkılarında birbirimizi tanıyoruz... Unuttuğumuz kelimeleri yeniden yaşamak için saklıyoruz.
Okurken içimde hem bir huzur hem de tatlı bir sızı oluştu. Sanki eski bir yarayı usulca öpüp, "hadi yeniden başlayalım" demişsin gibi. Hem çok masum, hem çok derin, hem çok sevdalı.
Bu şiir sadece güzel değil; vurucu. Kalbin tam ortasına oturuyor ve orada sessizce çınlıyor.
Eline, kalbine, o gül ağaçlarını okşayan rüzgârına sağlık... Gerçekten çok çok güzel yazmışsın. Tebrikler..