​Damla damla dökülen o yaşları silsem de,
Utanmana gerek yok; görmemek için sustum.
İki gözünden hüznün aktığını bilsem de,
"Tövbe, bu hal ne?" diye sormamak için sustum.

​Açılmaz dudakların, zırhtan farksız arası;
Bilmez miyim hiç sendeki bu gönül yarası?
Ağlamanın değil ki, gülmenin sırası;
Hayallerini yere sermemek için sustum.

​Korkma sakın, gönlümde bambaşkadır şu yerin;
Her zaman benden yana yüreğin olsun serin.
Aşkını kazıdım şu yüreğime çok derin;
Sırrımı yadellere vermemek için sustum.

​Yadlar duymasın sırrım, dağıtır her bir yana,
Anlatamam aşkımı nazar eden insana.
Bir ömür mutlu iken, şu canım kurban sana;
Boş konuşup da seni yormamak için sustum.

​Kalbini yaralayıp geçmem, emanet bana,
Parçalayıp da asla bulamam kızıl kana.
Gülüme kıyar mıyım, bırakamam tufana;
O beyaz gülü dalda kırmamak için sustum.

​Ömür dolup ecelin gelirse can almaya,
Karşı duramam ki üç-beş gün daha kalmaya.
Gönlüm razı olmaz da o toprağa salmaya,
Hakk’ın emrine karşı durmamak için sustum.

​Hak huzuruna varmak varken isyan edemem,
Gayretliyim, Azrailsiz bir başıma gidemem.
Sevabı günahıma karşılık borç ödemem;
Mevlam günahı yüze vurmamak için sustum.

​İzzet Gayretli
21.01.1999
​