mütevazi şairim, hangimiz özlemiyoruz ki çocukluğumuzu, hele de yaş ilerledikçe sanki çocukluğumuz ile aramızdaki uçurum daha da artıyor, daha çok uzaklaştıkça daha çok özlüyoruz,

şairle , şiiri aynı kefeye koymuş kalemin ve yüreğin, çünkü şiir yazanın içinde biriken , söyleyemediği , kendine bile itiraf edemediği duygularıdır bazan, bazan öfkesi bazan mutluluğu ama hepsini bir estetikle anlatır, insana adeta derdini, tasasını, özlemini, aşkını sevdirir,

kağıt kalemi aldığında eline bir dökülüverir sözler, o cümleleri normal bir şekilde söyleyerek kurmaya çalışsan çoğumuz kuramayız, ama kalem ve kağıt yazanın yüreğine öyle bir yol açar ki, bazan hayalleri ufka götürür , vuslatı bekler, bazan her kelime aşk olur ,kanar içinde, bir özlem ile bin parçaya bölünür bazan.

hele bir de yaşanmışlıklarını yazan kalemler vardır ki senin gibi şiirsırdaşım işte onların yürekleri de şiir olmuştur.

Aslında şair olmak
Şiir gibi
Bir kağıtta mürekkep izidir
Hayata bıraktığı ...

bu kısmı ise öyle güzel anlatmış ki şairin şiir olduğunu , hayatla kurduğu bağda birbiri içine geçirmiş, tebrik ederim, çokça sevgimle.