Sessiz çığlıklar yankılanır duvarlarda,
Bir bakış, bir söz, bir suskunluk kadar ağır.
Görünmez zincirlerle bağlanmış kalpler,
Her nefes, biraz daha eksilir, biraz daha daralır.

Gülüşler maskedir artık yüzlerde,
İçten içe çürür umut, solgun bir yaprak gibi.
Kelimeler bıçak, sessizlik mezar,
Bir ruhun çöküşü, kimsenin duymadığı bir feryat gibi.

Gözler donar, ışığını kaybeder birer birer,
Kendine yabancılaşır insan, aynada tanımaz olur.
Bir baskının gölgesinde ezilir benlik,
Ve kimse bilmez, o gölge ne kadar soğuktur.

Bir söz yeter bazen, bir dokunuş, bir anlayış,
Ama kimse el uzatmaz, herkes kendi sessizliğinde boğulur.
Psikolojik baskı, görünmez bir ölüm,
Ve her gün, biraz daha eksilir insanlık.

Bir gün biri susar, sonsuza dek,
Ve o sessizlik, en yüksek çığlık olur dünyada.
Çünkü psikolojik baskı ile ölmek,
Yavaşça silinmektir, yaşarken yok olmaktır aslında.