GÜN AKŞAMDA

Bir gün daha bitti, diyorlar
oysa benim içimde
senin gittiğin gün
hâlâ bitmedi.

Takvim yaprakları düşüyor,
ama zaman ilerlemiyor bende,
saat kaç olursa olsun
hep senden sonrası.

Akşam oluyor mesela,
herkes evine dönüyor,
ben
senden dönemiyorum.

Sol tarafımda bir boşluk var,
öyle mecaz falan değil,
gerçekten var,
elimi koyuyorum,
hiçlik değiyor avuçlarıma.

Bir insan gidince,
dünya neden eksilmez de
ben eksilirim?

Geceye hüzün diyorum,
çünkü başka bir adı yok bunun,
uyku desen gelmiyor,
unutmak desen,
o zaten hiç uğramadı.

Sokağın sesi var,
arabalar geçiyor,
bir yerlerde insanlar gülüyor,
ama hiçbir ses
senin “buradayım” deyişin kadar
gerçek gelmiyor artık.

Sabah oluyor sonra,
herkes için yeni bir gün,
benim için
yeniden başlanan bir yokluk.

Mahşer yeri diyorum ya,
abartmıyorum,
içimde toplanıyor bütün hatıralar,
hesap soruyor bana,
neden tutamadın diye,
neden kal diyemedin,
neden sustun,
neden gittin demedin arkasından.

Cevap veremiyorum,
çünkü bazı gidişler
soruyla değil,
sessizlikle olur.

Aynaya bakıyorum,
yüzümde senden kalan
bir eksik var,
kimse fark etmiyor,
ben saklayamıyorum.

Gözlerimin altında
uykusuzluk değil,
bekleyiş var.

Bir kapı çalsa diyorum,
bir mesaj sesi duysam,
yanılmış olsam,
yanlış anlamış olsam,
gitmemiş olsan aslında,
sadece biraz uzaklaşmış olsan.

Ama hayat,
öyle şiirlerdeki gibi
geri dönüş yazmıyor.

Işıkları kapatıyorum,
karanlıkta belki unutulur diye,
ama karanlık bile
seni hatırlatıyor bana,
çünkü sen
karanlıkta gitmiştin.

Her sabah yeniden
içimde aynı cümle kuruluyor:

Sen yoksun.

Gün akşamda,
solum yokluğunun zifirisi,
geceye hüzün, sabaha
mahşer yeri oldu.

Hüseyin Erdinç