Bu şiir bir babanın kaybettiği evladına ithafen yazılmıştır..

Felek pençesini vurdu özüme.
Kanlı yaşlar doldu iki gözüme.
Daha doyamadan gülen yüzüne.
Toprağa sarılıp da, yattın mı kuzum.
///
Gelecek günleri hep hayal ederken.
Bir başıma bırakıp, gittin erkenden.
Baba deyip de, boynuma sarılırken.
Kanadımı kırıp da, gittin mi kuzum.
///
Hangi yana dönsem görünür hayalin.
Daha körpe iken, ne istedi ecelin.
Çıkmaz oldu avazın, duyulmaz sesin.
Cennetin bağına da, vardın mı kuzum.
///
Senin yokluğunda, boş kaldı elim.
Konuşmaz ağzım, lal oldu dilim.
Büküldü kametim, kırıldı belim.
Yalnızlığa dalıp da, gittin mi kuzum.
///
Kuşlar bile tutuyor yasın dalında.
Gözüm kalmadı, dünyanın varında.
Gayrı derman yoktur, benim halımda.
Hasretinle yakıp da, gittin mi kuzum.
///
Bulunmaz artık bu derdime çare.
Lokman hekim gelse gayrı nafile.
Uyku girmez oldu benim gözüme.
Dertlere salıp da, gittin mi kuzum.
///
Baharım kış oldu, soldu güllerim.
Yolunu beklerken, yoruldu gözlerim.
Yarım kaldı duam, sustu sözlerim.
Mahşere bırakıp da, gittin mi kuzum.

21.02.2026