Duyguların bu kadar ince elenip sık dokunduğu, hüznün adeta bir tablo gibi işlendiği bu dizeler gerçekten etkileyici. Kalemine sağlık.
​Eylül’ü sadece bir mevsim değil, bir "mağlubiyet meydanı" ve "dilsiz bir çığlık" olarak tanımlaman, okuyucunun içine işleyen çok güçlü bir imgelem oluşturmuş. Özellikle "güneşin solgun bir ters lale gibi asılı kalması" tasviri, doğadaki estetiği derin bir kederle birleştirmiş.
​Zamanın Maddileşmesi: Takvimlerin sarı yapraklar gibi dökülmesi, zamanın sadece geçmediğini, aynı zamanda tükendiğini ve kuruduğunu hissettiriyor.
​Duyusal Tersyüz Oluş: Normalde ferahlık veren toprak kokusunun "ayrılık" kokması, ruh halinin dış dünyayı nasıl manipüle ettiğini çok iyi anlatmış.
​İçsel Paradoks: "Fırtınanın içeride olması ama sessizliği" ve "kendi kışına çıplak ayakla gitmek" imgeleri, çaresizliğin ve kabullenişin en çıplak halini yansıtıyor...
Tebrikler sevgili kalemdaşım