Gece saat 01:35’te ;
Keşkelerden seçmeler yaparken
buldum kendimi,
En çokta belki dediğim yerden kırıldım.
Oysa bir ihtimaldi umut, sustukça büyüyen,
Bekledikçe İnsanın yüreğine nakış gibi işleyen.

Eski bir defterin sararmış sayfası gibiyim şimdi,
Hayatın tam orta yerinde unutulmuş bir cümle.
Ne tamamlandım, ne silindim,
Yarım kaldım, en çok da kendime..
Gözlerin diyorum… hani o ilk bakış,
Zamanı durduran, kalbimi susturan….

Elde kalan bir avuç hatıra işte,
Parmak aralarından düşen yıllarım,
Gençliğim dar sokaklardan çekip giderken,
Arkasında yankısı kalan adımlarım var.
Gülüşlerim vardı benim, cam kırığı kadar keskin,
Hem yaralayan hemde kanatan.
Şimdi her tebessüm biraz daha yorgun,
Biraz daha bıkmış gibi hayattan.

Ruhum dersen, deryada rotasız bir gemi,
Ne limanı biliyor nede fırtınadan kaçmayı.
Kendi içimde kopan kasırgaya vuruldum,
En zor yenilgi, insanın kendine yenilmesiymiş onuda anladım.

Keşke demeseydim, keşke bilmeseydim seni,
Ya da hiç dokunmasaydım o derin yaraya.
Zaman soğutuyor mu evet,
ama unutturmuyor gideni,
Sadece bir perde çekiyor,
Senden sonrasına…..

Rüzgarınkalemi…