Sahilde sabrın taş kesildiği kayalıklarda
rüzgarin ugultusu adını yanlış telaffuz ediyordu.
inatçı bir çocuk gibi gizlice yeşil bir ihtimal bıraktı cebine
soğuk mevsim..

Kısa rampa gibi kayalıklara çıktı
Denize baktı

Sonra baska bir kayaya
Bir daha çıktı
Her adımda eski kışlar dökülerek omuzlarından


ses suya,
ses kalbine kariştı.
Umut bazen abartır resm i
bulutları koyu mavi çizer..
gölgeleri siler.
Ama o gölgesinii de sevdi
çünkü ışığın tam nerede durduğunu öğretirken


Adam başkasına aşık oldu..

Bunu söylerken sesi titremedi.
Sadece gözlerinin içi yer değiştirdi
sanki kalbi bavul toplamış da
cümleleri geride kalmıştı..

mevsim kapı aralığından baktı.
Çaydanlıktan yükselen buhar gibi
yavaş ama ısrarlı bir kaynama vardi icinde.
Kadın sustu..

O sustuğunda saat yavaşladı.
Çaydanlık kaynadı, taşmadı.
Perde kıpırdadı ama rüzgar içeri girmedi.
Çünkü bazı acılar bağırınca azalir
susunca kök salar gibi..

Anlıyorum, dedi kadın.
Anlamak affetmek değildi.
Sadece gerçeği olduğu yere bırakmaktı
bir taşın yerine konması gibi..

Adam aşkın şaşkınlığıyla ışıldıyordu.
..
Yeni bir is im, yeni bir yüz, yeni bir heyecan…
Aşk onu hafifletmişti.
Kadınsa ağırlaşmadı.
Taş kesilmedi. İçine döndü..

bir kuyunun dibine değill
bir ağacın gövdesine döner gibi. .
Ve orada, kimsenin görmediği yerde
bir çatlak sesi duydu..

Taş sandığı yerden
bir tomurcuk itiyordu kendini.
Devam, dedi o ses..

Manzara en tepede değil
tırmanışın kendisinde.
Adam aşkla ş’aşkına dönmüşken
kadın şaşkınlığını toprağa gömdü.
Mutluluğu aramaktan vazgeçti bir an
çünkü mutluluk
yorulmuş dizlerindeki sicaklıktı..
rüzgara rağmen dik duran boynuydu
yeni açmış badem çiçeği...misali

Harika olan manzara değilmiş meğer.
Harika taşin içindeki tomurcukmuss..

Ve bazı aşklar gidenle değil,
kalanın içinde filizlenirmiş.
Adam aşka
Kadin kendine gitti



Askin nesnesi olmaktan çıkıp kendi öznesi oldu..