Kıymetli şairim yazılan sadece bir şiir değil; yetişkinliğin o gri ve ağır havasından kaçıp çocukluğun sınırsız, kuralsız ve rengarenk sığınağına yazılmış bir isyan manifestosu gibi. Şiirin her mısrasında "mantığın prangalarını" kırıp atmaya çalışan bir ruh hali var.
​Şiirdeki "mavi çalmak" ve "simit çalmak" eylemleri, aslında kötü niyetli bir hırsızlıktan ziyade, hayatın bizden aldıklarını geri isteme çabası. Gökyüzünden mavi, yolcudan simit çalmak; hayata karşı muzip bir kafa tutuşu simgeliyor.
​Karıncalara zürafa bacağı takmak ya da aslanları ceylanlarla kovalamak... Bu imgeler, doğanın hiyerarşisini ve hayatın katı kurallarını reddediyor. "Zayıf olanın kazandığı" bir dünya kurgulayarak, yaşamın zorluklarını (d/övmek) ancak hayal gücüyle yenebileceğimizi hatırlatıyor.
​Şiirin en vurucu yerlerinden biri orası. Yaşam bazen bizi o kadar hırpalıyor ki, şair burada rolleri değişmek istiyor. Çocukluğun o saf enerjisini yanına alarak, hayata karşı savunma değil, bir nevi "oyunbaz bir saldırı" başlatıyor..
Tebrikler üstadım