(Dersimlikiz kaleminden ilhamla, iç sesli kısa film tadında bir öykü)

Gece, pencerenin camına sessizce yaslanmıştı.
Şehir uyuyor gibi görünüyordu ama onun içinde bir fırtına vardı.

Masada iki kâğıt duruyordu.
Biri kalmasını söylüyordu.
Diğeri gitmesini.

Kalmak kolaydı.
Alışılmıştı.
Güvenliydi.
Ama her sabah aynaya baktığında gözlerinin içindeki ışığın biraz daha söndüğünü görüyordu.

Gitmek zordu.
Belirsizdi.
Kırıcıydı.
Ama içinde bir yer — küçücük ama inatçı bir yer — “Böyle devam edemezsin” diyordu.

O gece kimseye anlatmadı kararını.
Ne bir mesaj yazdı,
ne bir telefon açtı.
Sadece oturdu.
Sessizce düşündü.

Doğru karar her zaman alkış getirmiyordu.
Bazen yanlış anlaşılmak demekti.
Bazen “Neden?” sorularına susmak demekti.
Bazen de sevdiğin bir yüzün gözlerinde hayal kırıklığı görmekti.

Sabaha karşı ayağa kalktı.
Derin bir nefes aldı.
Ve kapıyı kapattı.

O ses…
Gerçekten de uzun süre içinde yankılandı.

İlk gün ağırdı.
Göğsünde bir taş vardı sanki.
İkinci gün daha da ağırdı.
“Belki hata yaptım” diye düşündü.

Ama üçüncü gün aynaya baktığında
gözlerinin içindeki o eski ışığın geri döndüğünü fark etti.

İnsan bazen birini kaybetmez,
kendini geri kazanır.

Zaman geçti.
Acı azalmadı belki hemen,
ama şekil değiştirdi.
Yük olmaktan çıktı,
güce dönüştü.

Bir gün biri ona sordu:
“Hiç pişman oldun mu?”

Gülümsedi.
Uzun bir sessizlikten sonra şöyle dedi:

“Zor oldu.
Ama ruhum eğilmedi.”

Ve işte o an anladı—
Doğru karar,
ilk anda can yaksa da
insanı küçültmez.

Yanlışta kalmak insanı yavaş yavaş siler.
Doğruyu seçmek ise
insanı yeniden yazar.

O gece verdiği karar
hayatını kolaylaştırmadı.

Ama onu
kendisine yaklaştırdı. 🌙