Bu şiir, sadece maddi haksızlıkların değil, görünmeyen yaraların da bir “kul hakkı” olduğunu anlatmak için yazıldı. Çünkü çoğu zaman insanlar, birinin parasını çalmanın günah olduğunu bilir ama bir kalbi kırmanın, bir insanın psikolojisini bozmanın, umutlarını söndürmenin de aynı derecede ağır bir yük olduğunu görmez.

Bu satırlar;
sevilmiş gibi yapılıp yarı yolda bırakılanların,
güvenip hayal kuran ama o hayalleri elinden alınanların,
sessizce içten içe yıkılanların sesi olsun diye yazıldı.

Bazen en büyük zarar, görünmeyendir.
Bir söz, bir davranış ya da bir ihmal…
Bir insanın hayatında derin izler bırakabilir.
Ve bu izler, yıllar geçse de silinmez.

“Kul hakkı” bu şiirde;
birinin kalbinde açılan yara,
birinin gecesine düşen uykusuzluk,
birinin hayallerine düşen gölge olarak anlatıldı.

Bu şiirin amacı suçlamak değil, hatırlatmaktır:
İnsan, sadece yaptıklarından değil,
yaptırdıklarından da sorumludur.

Ve belki de en önemlisi…
Bir kalbi incitmenin hesabı,
dünyada sorulmasa bile,
bir yerde mutlaka sorulur.