Baş Eğmeyen Bir Ses

Kasım ayının soğuğu, dağların üzerinden ağır ağır iniyordu.
Sis, Munzur’un omuzlarına çökmüş; taşlar bile konuşmamaya yemin etmiş gibiydi. Ama bazı suskunluklar, en gür çığlıktan daha derindir.

O gece bir meydan vardı.
Ve o meydanda dimdik duran bir adam.

Seyit Rıza, yetmişini geçmiş bir pîrdi. Saçlarına düşen ak, zamandan değil; yaşananlardan kalmaydı. Yanında oğlu vardı. Göz göze geldiklerinde korku değil, kaderin ağırlığı dolaşıyordu aralarında.

Rüzgâr sert esti.
Ama o eğilmedi.

Çünkü bazı insanlar ölümü değil, eğilmeyi ağır bulur.

O meydan, bugün hâlâ taşlarıyla susar.
Ama o suskunlukta bir cümle dolaşır durur:
“Baş eğmem.”

Dağlar duyar.
Rüzgâr taşır.
Ve Dersim hafızasında bir iz daha kalır.

İnsan ölür.
Ama duruş kalır.

O günden sonra her Kasım rüzgârı biraz daha soğuk eser.
Her Munzur akışı biraz daha derinden konuşur.

Ve bir isim, tarihten silinmez.

Baş eğmeyenlerin adı
taşa yazılır.

Yazan:Cigdem Turan Dersimlikiz