yıkık minareler yeniden dikildi.
koca Osmanlı ebediyete teslimken
koca şehir anlayamaz beni
terk ettiler
kimi ağıtlar yakıldı defalarca uyandırmak için
duyulmadı
aynaların karsısında cevaplar ile boğuştu insan
ruhumu karartan sokaklarda.
sarhoş oldukça bir nesil
kaybettik gençliğinde o sıcak yuvayı
kimselerin olmadığı camide
tükenmiş kalplerde bir cevap umudu ile
gönül sofrasında koşuşturmaca vardı
hak ehli kimseler anlamaz beni
hırkamla gördüklerim kederlendirdi diyarı
bir kez bakmak ile bin kez bakmak arasında ki nüansla
dönüp dolaşırım bu kentte
yanık bir türkü çalıyordu
mazileri hatırlatsa neye yarar?
yaşanmadan musibeti anlar mı ?çocuklar
büyükler öğütler söyler tatlı dilleriyle
bir şarap kadehinde
unutturur mu ?
sigara kokusu kaplayan odanın içinde
dünya alem bıkkınken
duyamaz kimse beni
yalandan damlayan yaşlar gerçeğe dönse bile
yeterli mi ki?